ตอนที่ 146 การคำนวณของเป่ยตี๋ ความทะเยอทะยานยกระดับ

ในคืนที่หูเหยียนเลี่ยผ่อนปากรับปากจะช่วยมู่หรงฉง ราชสำนักเป่ยตี๋ก็จัดงานเลี้ยงใหญ่ขึ้นทันที

กลิ่นหอมไหม้ของแกะย่างทั้งตัวลอยไปไกล สุรานมม้ามาถูกยกขึ้นมาทีละไหแล้วทีละไหอีก เสียงร้องเพลงอันหยาบกระด้างปนกับเสียงกีบม้า สั่นสะเทือนจนพื้นดินสั่นสะท้านเล็กน้อย มู่หรงฉงนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขก ถือชามสุรา บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มถ่อมตน แต่ในดวงตากลับแอบสำรวจ—ในงานมีนายพลผู้กุมอำนาจจริงกี่คน เป่ยตี๋ซ่อนทหารม้าไว้มากน้อยเพียงใด และโอกาสชนะในการฟื้นบัลลังก์ของเขามีสักกี่ส่วน

ทั่วป๋าหยวนนั่งชิดเขา กินเนื้อคำโต ดื่มสุราจานใหญ่ เป็นครั้งคราวชำเลืองมองเขาด้วยหางตา สายตานั้นพูดได้ว่าไม่ใช่ไมตรี ก็ไม่ถึงกับเป็นอริ เพียงแต่กำลังใคร่ครวญว่าคุ้มค่าที่จะลงมือหรือไม่ ซื้อกลับไปแล้วจะใช้การได้ดีหรือไม่

“ท่านมู่หรง” ทั่วป๋าหยวนเช็ดน้ำมันบนปาก โน้มตัวเข้ามากดเสียงลง “ท่านคิดว่ามหาข่านที่มีต่อท่าน เป็นใจจริงหรือใจเท็จ?”