ตอนที่ 145 ทราบข่าว ส่งหมอหลวง

กลางดึก มู่หรงเจาถูกเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนปลุกให้ตื่น

ซู่เยวี่ยชูโคมเทียนยืนอยู่หน้านาง สีหน้าขาวราวกับกระดาษ ในมือกำจดหมายฉบับหนึ่งที่เปื้อนฝุ่นและมุมกระดาษถูกขัดจนขน มือสั่นเทา “เหนียงเหนียง สารด่วนแปดร้อยลี้จากเป่ยซั่ว ไม่กล้ารอแม้แต่เค่อเดียวเจ้าค่ะ”

มู่หรงเจาลุกขึ้นนั่งในทันที ใจจมดิ่งลงอย่างรุนแรง แม้แต่ความง่วงก็หายไปสิ้น นางยื่นมือรับจดหมาย ขณะฉีกซอง ปลายนิ้วสั่นเทาจนห้ามไว้ไม่อยู่ กระดาษจดหมายบางเฉียบ มีเพียงไม่กี่บรรทัด แต่หาใช่ลายมือของมู่หรงเหิง หากเป็นของเฉินหมิงหย่วน หัวหน้าสำนักแพทย์หลวงเป่ยซั่ว