ตอนที่ 144 ยืนยันถูกพิษ เหลือเวลาเพียงสามเดือน

มู่หรงเหิงล้มลงตรง ๆ ขณะกำลังตรวจฎีกาอยู่ในห้องทรงพระอักษร

วันนั้นมิได้ต่างจากวันปกติ เขาตื่นตรงเวลายามเหม่า ขึ้นราชสำนักเมื่อครบสามเค่อ ถอนจากราชสำนักในยามเฉินกลับห้องทรงพระอักษร ก้มหน้าตรวจฎีกาครึ่งชั่วยาม จิบชาเย็นครึ่งถ้วย แล้วจึงกลับมาก้มหน้าต่อ

ขันทีเข้ามาเบา ๆ กราบทูลว่า “ฝ่าบาท ได้เวลารับพระกระยาหารแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อีกสักครู่” เขาไม่เงยหน้า พู่กันชาดยังเคลื่อนไม่หยุด

ฝืนตรวจต่อจนครบสิบกว่าฉบับ เขาวางพู่กันลง กำลังจะยันขอบโต๊ะลุกขึ้น ทันใดนั้นเบื้องหน้าพลันมืดสนิท มิใช่การเวียนหัวธรรมดา หากเป็นความมึนงงจนฟ้าดินหมุนคว้าง ราวมีของหนักกระแทกเข้าศีรษะอย่างแรง เสียงบัซดังระเบิดขึ้น ชั่วขณะถัดมา จิตสำนึกก็ดับวูบสิ้น

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!”

เสียงกรีดร้องของขันทีดังลอดชั้นหมอกซ้อนหมอกมา ขาดตอนและเลือนราง

มู่หรงเหิงอยากเอ่ยสักคำว่าไม่เป็นไร ริมฝีปากขยับอ้าออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับเปล่งเสียงใดมิได้เลย จมดิ่งสู่ความมืดสนิท