ตอนที่ 143 มู่หรงฉงหนีไปเป่ยตี๋ หวนกลับมาล้างแค้น

หนึ่งปีก่อน คืนที่มู่หรงฉงหนีออกมาจากเป่ยซั่ว ฝนเทลงมาหนักจนผู้คนลืมตาแทบไม่ขึ้น นั่นคือปลายฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว หลังจากมู่หรงเหิงขึ้นครองบัลลังก์ เขาไม่ได้สังหารเขา ทั้งไม่ได้สังหารไทเฮา เพียงออกราชโองการเบา ๆ ฉบับหนึ่ง ไล่สองแม่ลูกออกจากเมืองหลวง โยนลงรถม้าเก่าคันหนึ่งที่ลมรั่วทั้งสี่ด้าน ไล่ต้อนไปยังดินแดนรกร้างทางเหนือ

รถม้าสะเทือนอยู่นานสามวัน ไทเฮาก็ทรุดลง วันที่ห้าออกจากเมืองหลวง นางสิ้นลม ณ สถานีพักม้าที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่งริมทาง มิใช่ขณะถูกกักขังในตำหนักเย็น หากแต่บนเส้นทางหลบหนี ราวสุนัขแก่ที่ถูกทอดทิ้ง ตายอย่างเงียบ ๆ ไร้เสียง

มู่หรงฉงไม่ร้องไห้ เขาหาลาดดินที่รับแสงตะวันแห่งหนึ่ง ฝังนางอย่างเร่งรีบ แม้แต่ศิลาจารึกหลุมศพก็ไม่กล้าตั้ง เกรงว่าผู้ที่ตามล่าจะพบร่องรอย หลังฝังมารดาเสร็จ เขาก็เปลี่ยนทิศทางทันที ไม่มุ่งสู่ใจกลางเป่ยซั่วอีก หันไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ มุ่งเข้าสู่เส้นทางตายที่มุ่งไปเป่ยตี๋

ตลอดเส้นทางนี้ เขาเดินอยู่เต็มสองเดือน