ตอนที่ 142 ดำเนินการหลายสายขนานกัน วิกฤตซ่อนเร้น

เมื่อจดหมายเร่งด่วนของมู่หรงเจาส่งถึงเป่ยซั่ว มู่หรงเหิงกำลังอยู่บนราชสำนัก ฝืนประคองตนรับมือรัฐมนตรีเฒ่าหลายคน

วันนี้บรรยากาศในโถงพิลึกนัก รัฐมนตรีเฒ่าหลายคนล้อมวงถกเถียงเรื่องภาษีอากร คำพูดนอกคำพูดล้วนเป็นการหยั่งเชิง ทุกประโยคอ้อมมาที่ร่างกายของเขา ล้วนแสร้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้ดี

เสนาบดีกรมพิธีการเจิ้งเจียหรงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ค้อมกายอย่างเสแสร้ง ผู้นี้คือขุนนางเก่าที่มู่หรงฉงทิ้งไว้แต่เดิม คอยติดต่อเป่ยตี๋อย่างลับ ๆ มู่หรงเหิงอยากกำจัดเขามานานแล้ว เพียงแต่ยังขาดข้ออ้าง

“ฝ่าบาทช่วงนี้พระพักตร์ยิ่งทรุดลง ข้าพระบาททั้งหลายกังวลใจนัก พระวรกายฝ่าบาทสำคัญยิ่ง ราชกิจแผ่นดินวุ่นวายยิบย่อยทั้งหลาย มิสู้มอบให้รัฐมนตรีเฒ่าพวกข้าช่วยดูแลจัดการเสียก็แล้วกัน”

ช่วยดูแลจัดการหรือ พูดจาไพเราะนัก แท้จริงเพียงต้องการสกัดเขาจนไร้อำนาจ ตัวเองกุมอำนาจไว้ต่างหาก

มู่หรงเหิงนั่งตรงบนบัลลังก์มังกร สีหน้าสงบนิ่ง แต่ในดวงตาไร้ความอบอุ่นแม้เสี้ยว เสียงไม่ดังนัก หากแฝงด้วยบารมีที่มิอาจโต้แย้ง “เจิ้งขุนนางมีน้ำใจแล้ว ร่างกายเราเอง เรารู้ดีในใจ ไม่ต้องให้เจ้ามาเป็นห่วง”