ตอนที่ 125 เพลิงแรกของหลิวเยี่ยน แผดเผาก้นของผู้ใด

วันที่หลิวเยี่ยนย่างเท้าลงสู่แดนใต้ แดดร้อนจัดจนละลายถนนยางมะตอยได้ แสงแดดสาดจนผู้คนลืมตาไม่ขึ้น

เขาเพิ่งลงจากรถม้าที่สั่นสะเทือน เหงื่อผุดที่ขมับทันที มองผิวน้ำเป็นประกายวาววับอยู่ไกล ๆ แววตาจมลงเล็กน้อย

“ท่านหลิว เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง ข้าน้อยจัดที่พักงดงามไว้แล้ว พวกเราพักผ่อนเลี้ยงรับรองก่อน...” ขุนนางท้องถิ่นประจบประแจงเต็มหน้า ก้าวเข้ามาจะนำทาง

“ไม่จำเป็น” หลิวเยี่ยนตัดบททันที น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความแข็งกร้าวไม่อาจปฏิเสธ “ไปที่ว่าการอำเภอก่อน”

“ท่าน เดินทางมาสิบกว่าวันแล้ว ร่างกายรับไม่ไหว...” ขุนนางยังอยากเกลี้ยกล่อม

“ข้าบอกว่า ไปที่ว่าการอำเภอ” หลิวเยี่ยนเงยตามองเขา ไม่มีช่องให้ต่อรองแม้เสี้ยวเดียว

ใจขุนนางนั้นกระตุกวูบ ไม่กล้าพูดมากอีก หน้าจ๋อยนำทางอยู่ข้างหน้า