ตอนที่ 124 อายุห้าสิบแปดปี เขาเริ่มเรียนรู้ใหม่ตั้งแต่ต้น

เรื่องที่หลิวเยี่ยนเผาฎีกาจนสิ้นเชิงแพร่ไปทั่วราชสำนักในชั่วข้ามคืน

บางคนนับถือจากก้นบึ้งหัวใจ กล่าวว่าเขาอายุห้าสิบแปดปีแล้วยังลดตัวยอมรับผิดได้ ช่างเป็นชายชาตรีแท้ การโง่เขลายากนัก แต่การตื่นรู้ยิ่งยากกว่า อีกบางคนดูแคลนเต็มหน้า เห็นว่าเขาเพียงแสดงละคร เผาฎีกาสองสามฉบับเพื่อแลกชื่อเสียงว่ารู้ผิดแก้ตัว หลอกลวงฝ่าบาทและฮองเฮา ยังมีบางคนรอหัวเราะเยาะเขา ผู้ตรวจการชราที่ร่างกายใกล้ลงดินแล้ว นอกจากจับผิดยังทำอะไรกันได้อีก

คำนินทาเหล่านี้ หลิวเยี่ยนหาได้ใส่ใจแม้เสี้ยวไม่

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังเผาฎีกา ฟ้ายังสลัว เขาจัดชุดให้เรียบร้อย ตรงไปยังห้องทรงพระอักษร ยืนรออย่างเรียบร้อยอยู่นอกประตู

เมื่อเซียวเหยี่ยนเริ่มตรวจฎีกา เขาจึงคำนับกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ฝ่าบาท ข้ามีเรื่องหนึ่งขอกราบทูล”

เซียวเหยี่ยนเงยหน้าขึ้น พู่กันชาดในมือมิได้หยุด “ว่ามา”