ตอนที่ 118 การค้าชายแดนเปิดแล้ว เขายังนำสิ่งของสิ่งหนึ่งกลับมาด้วย

วันที่ 3 ที่เว่ยเจาจากไป มู่หรงเจาก็รู้สึกว่าตำหนักฉางเล่อว่างเปล่าอย่างยิ่ง

ไม่ใช่เพราะขาดสิ่งของอะไรกัน แต่เพราะขาดเงาร่างหนึ่ง แต่ก่อนไม่ว่านางทำอะไรกัน ลืมตาหรือหลับตาก็เห็นเงาของเว่ยเจา——เช้ามืดตรวจตราใต้ระเบียง ยามบ่ายตามประกบข้างกายคอยปกป้อง ยามค่ำเฝ้าอยู่นอกโถง สิบกว่าปีของความเคยชิน สลักลึกเข้าไปในกระดูกแล้ว บัดนี้เขาเพิ่งจากไป แม้แต่เวลาหันหลังกลับก็ยังรู้สึกว่างโหวงเบื้องหลัง ใจก็พลอยว่างเปล่าไปด้วย

บางครั้งนางตรวจฎีกา ก็เผลอเงยหน้ามองไปทางประตู อยากสั่งให้เว่ยเจาไปจัดการเรื่องหนึ่ง พอคำจะออกจากปากจึงนึกได้ว่าคนไม่อยู่แล้ว ความว่างโหวงเช่นนั้น ราวกับฤดูหนาวใส่เสื้อผ้าน้อยไปหนึ่งตัว ลมพัดมาก็หนาวจับกระดูก

“เหนียงเหนียง เพ้ออีกแล้วหรือเจ้าคะ” ซู่เยวี่ยถือชาที่เพิ่งชงเสร็จเข้ามา เห็นมู่หรงเจาเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็อดหยอกไม่ได้

มู่หรงเจากลับมาได้สติ ปลายนิ้วลูบขอบถ้วยเบา ๆ กล่าวเรียบ ๆ ว่า “มีหรือ”

“มีสิเจ้าค่ะ” ซู่เยวี่ยวางชาลงข้างกายนาง แล้วนั่งลงชิด “สองวันนี้เหนียงเหนียงดื่มชาน้อยลงด้วย ดูก็รู้ว่าคิดถึงผู้บัญชาการองครักษ์เว่ย”

มู่หรงเจาไม่ปฏิเสธ พยักหน้าเบา ๆ “ก็มีบ้าง”