ตอนที่ 116 เจ้าอยากเป็นกษัตริย์ผู้ทรงธรรม ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า

กองทัพเป่ยตี๋ถอยทัพแล้ว ความวุ่นวายในราชสำนักสงบลงชั่วคราว ทว่าหัวใจของมู่หรงเจากลับไม่สงบลงแม้แต่ขณะเดียว

หลายวันมานี้ ในหัวของนางมีแต่เรื่องเป่ยตี๋รุกรานชายแดน การขับไล่ศัตรูให้ถอยไปนั้นง่าย การรักษาด่านชายแดนก็ไม่ยาก แต่เป็นเช่นนี้ทุกปีสุดท้ายก็ไม่ใช่หนทางระยะยาว เป่ยตี๋ยกทัพลงใต้ปล้นสะดมทุกปี ต้าหยินต้องส่งทัพออกต้านทุกครั้ง การรบเกิดขึ้นบ่อยครั้ง สิ่งที่สูญเปล่าคือเงินทองในคลังสมบัติชาติ สิ่งที่ตายคือทหารที่ด่านชายแดน สิ่งที่ลำบากคือราษฎร การสิ้นเปลืองเช่นนี้ ต้าหยินสุดท้ายก็แบกรับไว้ไม่ไหว

คืนวันหนึ่ง เซียวเหยี่ยนตรวจฎีกาฉบับสุดท้ายเสร็จ เงยหน้าขึ้นก็เห็นมู่หรงเจานั่งอยู่ข้าง ๆ เท้าคางเหม่อลอย ไม่รับรู้แม้แต่เสียงเขาวางพู่กันลง

“คิดอะไรกันอยู่หรือ เหม่อลอยถึงเพียงนี้” เซียวเหยี่ยนนวดหว่างคิ้วที่ปวดเมื่อยเอ่ยขึ้นเบา ๆ

มู่หรงเจาสะดุ้งกลับมารู้สึกตัว ยกตาขึ้นมองเขา น้ำเสียงจริงจัง “คิดเรื่องเป่ยตี๋เจ้าค่ะ”

เซียวเหยี่ยนไม่ขัดจังหวะ รอให้นางพูดต่อไปอย่างเงียบ ๆ เขารู้ว่าฮองเฮาของเขาไม่เคยพูดโดยไร้เหตุผล