ตอนที่ 111 วันที่นางจากไป ราษฎรทั่วทั้งเมืองล้วนมาส่ง

ข่าวที่มู่หรงเจาจะกลับต้าหยิน แผ่ไปทั่วเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบราวกับฝนวสันตฤดู

วันนี้พอดีมีฝนละอองโปรยปราย สายฝนละเอียดลอยเฉียงลงบนถนนแผ่นศิลาเขียว ชะล้างถนนทั้งสายให้สว่างใส ต้นหลิวริมทางผลิใบอ่อน กิ่งอ่อนสีเขียวสดไหวไปมาในสายฝน ดูนุ่มนิ่มนัก

มู่หรงเหิงประทับบนบัลลังก์มังกรในโถงไท่เหอ ปลายนิ้วคีบจดหมายสั้นฉบับหนึ่ง พลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นลายมือของมู่หรงเจา ตัวอักษรไม่มาก ทว่าทิ่มแทงใจ

พี่ชาย เรื่องเป่ยซั่วจบลงแล้ว ข้าควรกลับต้าหยินแล้ว อย่าส่งเลย ข้ากลัวร้องไห้ — น้องสาว เจา

เขานิ่งเงียบอยู่นาน จึงพับจดหมายให้เรียบร้อยยัดเข้าในถุงแขน ลุกขึ้นเดินไปยังประตูโถง จ้องมองสายฝนและหมอกด้านนอกอย่างเหม่อลอย

“ฝ่าบาท” ขันทีผู้บังคับบัญชาเข้ามาใกล้ เบาลงเสียงสุดกำลัง “ฮองเฮากล่าวว่าไม่ต้องส่ง...”