ตอนที่ 112 ช่วงเวลาที่นางจากไป ผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน

ข่าวการกลับเข้าวังของมู่หรงเจากระจายราวกับมีปีก บินจากชายแดนตรงเข้ามาในจิ้นเมืองหยางตลอดทาง

หน้าตำหนักฉางเล่อ ซู่เยวี่ยเขย่งเท้ามองออกไปนอกวัง ยืนอยู่เช่นนั้นเต็มหนึ่งชั่วยาม นางกำนัลข้างหลังมองหน้ากัน ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยเสียง — ตั้งแต่ที่มู่หรงเจาไปเป่ยซั่ว ซู่เยวี่ยก็เปลี่ยนไป ไม่ชอบยิ้ม ไม่ชอบพูด เฝ้ารออยู่หน้าประตูวังทุกวัน แม้ฝนตกก็ไม่ยอมขยับเท้า

“พี่สาวซู่เยวี่ย ฝนตกหนักแล้ว พวกเราเข้าไปรอข้างในเถิดเจ้าค่ะ” นางกำนัลน้อยผู้หนึ่งเอ่ยอย่างหวาด ๆ

“ไม่เข้า” ซู่เยวี่ยไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงดื้อรั้น “วันนี้เหนียงเหนียงต้องกลับมาแน่”

“ฝนยิ่งตกยิ่งแรง ท่านจะเปียกจนเป็นอันตราย…”

“ข้าบอกว่าไม่เข้า!” เสียงซู่เยวี่ยพลันแหลมขึ้น นางกำนัลน้อยตกใจจนต้องถอยร่นไป ไม่กล้าเอ่ยปากอีก

สายฝนโปรยปรายลงมาหนาแน่น ซู่เยวี่ยเปียกชุ่มทั้งตัว ผมเปียกแนบติดแก้ม แต่กลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ไม่ขยับเขยื้อน จ้องเขม็งไปที่ถนนนอกวัง

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกีบม้ารีบเร่งดังมาจากที่ไกล