ตอนที่ 109 กองทัพประชิดเมือง เขาจะเอาอะไรมารักษาไว้

ข่าวกองทัพใหญ่ 50,000 นายกองทัพประชิดเมือง ราวกับลมพายุกระโชกกระหน่ำ พลิกคว่ำทั่วทั้งเมืองหลวง ผู้คนทั้งเมืองตื่นตระหนกแตกตื่น ยุ่งเหยิงวุ่นวายเป็นปั้น

มู่หรงฉงยืนตัวสั่นเทาอยู่บนกำแพงเมือง มองกองทัพใหญ่ที่ดำทะมึนอยู่นอกเมืองจนสุดสายตา กล้ามเนื้อขาสั่นระริกไม่อาจหยุดได้ ทั้งร่างอ่อนแรงไปหมด เบื้องหลังเขาคือกองทัพองครักษ์หลวง 3,000 นาย สีหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเขาเสียอีก ทหารนายน้อยเหล่านี้ที่เคยใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่เคยผ่านศึกจริงด้วยดาบจริงหอกจริงมากี่ครั้ง หากให้พวกเขาประจันหน้ากับกองทัพที่ผ่านศึกนองเลือดด่านชายแดนมานับร้อยครั้ง ก็เท่ากับเอาหินทุบไข่

“ฝ่าบาท” นายพลผู้พิทักษ์เมืองเข้ามาใกล้เขา เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ออก “หรือว่า… พวกเราควรเจรจากับฝ่ายตรงข้ามก่อนดีขอรับ?”

“เจรจา? เจรจาอะไรกัน!” มู่หรงฉงกรีดเสียงคำราม เสียงแหลมเสียดแก้วหูราวกับหมูถูกเชือด “เจรจายอมจำนนหรือ! หุบปากเสีย!”

แม่ทัพพิทักษ์ชายแดนตกใจจนไม่กล้าเปล่งเสียงอีก ย่อตัวอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นสะท้าน