ตอนที่ 104 ฝ่าลมพายุหิมะไม่หยุดยั้ง มุ่งสังหารสู่แดนเหนือ

ฟ้ายังมิทันสาง มู่หรงเจาพลันตื่นบรรทมแล้ว

นางมิได้สวมฉลองพระองค์หงส์อันหรูหรา หากแต่เปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมสีดำเข้ม แขนเสื้อแคบรัดเอว บั้นเอวคาดสายหนัง เท้าสวมรองเท้าบูทหนังกวาง เกศายาวรวบเป็นหางม้าไว้สูงส่ง คนทั้งร่างปราดเปรียวคล้ายคมดาบกล้าเพิ่งหลุดจากฝัก ดวงตาและหัวคิ้วเต็มเปี่ยมด้วยไอความกล้าหาญ

เว่ยเจารอคอยอยู่ในลานเรือนแต่เนิ่น ๆ แล้ว ทหารม้าแคว้นอิ้นหนึ่งร้อยนายตั้งขบวนทัพเป็นระเบียบ สวมชุดเกราะเหล็กนิลดุจเดียวกันหมด ผ้าคลุมไหล่สีแดงสดสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บ ควบขี่บนยอดอาชาตัวสูงใหญ่สำแดงแรงกดดันสะกดขวัญผู้คน กีบม้าเหยียบย่ำบนหิมะทับถมส่งเสียงดังกรอบแกรบ ไอสีขาวที่เหล่าทหารหาญพ่นลมหายใจออกมา ลอยละล่องม้วนตัวขึ้นในแสงรุ่งอรุณอันสลัวราง

ขบวนเดินทางไปถึงกึ่งกลางทาง เสียงกีบม้าเบื้องหน้าพลันดังสนั่นขึ้น ฮั่วเจานำทหารม้าห้าสิบนายเร่งรุดมาจากชายแดนเหนือเพื่อมาต้อนรับ เมื่อครึ่งเดือนก่อนหลังเขาควบคุมการขนส่งเสบียงทหารไปถึงชายแดนเหนือ จึงรับคำสั่งลับจากฮองเฮาเหนียงเหนียง ให้อยู่รอคอยที่ด่านชายแดน รอเป็นองครักษ์ตามรายทางยามเหนียงเหนียงเสด็จขึ้นเหนือ

“เหนียงเหนียง แม่ทัพผู้น้อยรับคำสั่งมาคอยต้อนรับอยู่ที่นี่ขอรับ” ฮั่วเจาพลิกตัวลงจากหลังม้า คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น