ตอนที่ 103 ข้าเชื่อใจนาง อ๋องอันเผาจดหมายยุยงฉบับนั้นทิ้ง

ไทเฮายืนอยู่หน้าประตูวังฝ่ายใน ฟังขันทีผู้บังคับบัญชารายงานจนจบ เนิ่นนานก็มิได้เอ่ยวาจา

สีหน้าของนางน่าเกลียดถึงที่สุด แต่ผิดปกติที่นางมิได้พิโรธ มิได้ขว้างปาสิ่งของ แม้แต่เสียงด่าก็ไม่มี ยังคงแข็งค้างอยู่ที่เดิม ราวกับรูปปั้นหินที่ถูกแช่แข็ง

“ไทเฮาเหนียงเหนียง…” ขันทีคุกเข่าอยู่กับพื้น ระมัดระวังตัวยังคิดจะเอ่ยต่อ

“พอแล้ว” ไทเฮาตัดบทเขาอย่างเรียบเฉย “เปิ่นกงรู้แล้ว ถอยออกไป”

ขันทีราวกับได้รับอภัยโทษ กลิ้งคลานวิ่งหนีไป

ไทเฮาหันหลังเดินเข้าตำหนักบรรทม ปิดประตู นั่งอยู่ผู้เดียวในความมืด

ภาพเมื่อยี่สิบปีก่อนผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง พระสนมจิ้งเฟยคุกเข่าต่อหน้านางยื่นจดหมายฉบับนั้น ตอนนั้นนางมั่นใจว่าตนชนะแล้ว—พระสนมจิ้งเฟยตาย ราชโองการสืบราชบัลลังก์ถูกซ่อนไว้ บุตรชายของนางได้เป็นองค์รัชทายาท ขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร นางคือสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในฝ่ายใน