ตอนที่ 105 แม่ทัพลั่นคำสาบาน ยอมรับเจ้านายเพียงคนเดียว

เช้าตรู่ที่ชายแดนเหนือ ฟ้ายังสลัวโรจน์ เพียงขอบฟ้าเผยแสงขาวจาง ๆ ดั่งท้องปลา

มู่หรงเจายืนอยู่หน้าประตูเต็นท์ มองผืนแผ่นดินด่านชายแดนอันกว้างใหญ่ ไกลออกไปคือขุนเขาหิมะต่อเนื่องปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ใกล้เข้ามาคือค่ายทหารเรียงรายเป็นระเบียบ ควันไฟจากเตาในค่ายลอยขึ้นเป็นสาย ๆ กระจายช้า ๆ ในอากาศหนาวเย็น ทหารต่างลุกขึ้นก่อไฟทำอาหารแต่เช้า เป็นภาพอันวุ่นวาย

ลมชายแดนเหนือดั่งใบมีด กรีดใบหน้าเจ็บแปลบ สูดลมหายใจเย็นเข้าไป ยังรู้สึกปอดและอวัยวะภายในแข็งเกร็ง แต่ มู่หรงเจา มิได้ถอยแม้เพียงเสี้ยว นางยืนอยู่ในลมหนาว มองผืนดินที่ยึดขวัญกำลังใจทหารไว้มั่นด้วยธัญพืช 50,000 ชั่ง และใจจริงหนึ่งดวง

“เหนียงเหนียง แม่ทัพโจวมาแล้ว” เว่ยเจาก้าวเร็วมาข้างนาง กระซิบรายงาน

มู่หรงเจาหันกาย ก็เห็นโจวสยงเดินก้าวใหญ่มาจากอีกฟากของค่าย เขาสวมชุดเกราะเก่าที่ซักจนสีซีดขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยลมฝน แต่เอวและหลังยังตั้งตรง ทุกย่างก้าวหนักแน่นมีพลัง เผยให้เห็นถึงจิตวิญญาณแม่ทัพเฒ่าแห่งด่านชายแดน

เมื่อมาถึงเบื้องหน้า โจวสยงคุกเข่าข้างหนึ่งทันที เสียงกึกก้อง “ฮองเฮาเหนียงเหนียง รัฐมนตรีเฒ่าโจวสยง คารวะเหนียงเหนียง!”