ตอนที่ 102 ไพ่ตายของไทเฮา ความลับที่ซ่อนไว้ถึงยี่สิบปีนั้น

ข่าวเรื่องเซียวเหยี่ยนปฏิเสธที่จะให้ยืมเสบียงทหาร เปรียบเสมือนอสุนีบาตฟาดลงมาบนศีรษะของมู่หรงฉงอย่างรุนแรง

เขาขังตนเองไว้ในตำหนักบรรทม ไม่ยอมก้าวออกจากประตูตลอดสามวันสามคืนเต็ม ไม่กินไม่ดื่ม ทั้งยังไม่ยอมพบผู้ใด ขันทีและเหล่านางกำนัลต่างพากันหดหัวอยู่นอกโถง แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า ด้วยกลัวว่าหากประมาทเลินเล่อเพียงนิด จะต้องพบจุดจบหัวขาดกระเด็นจากร่าง

ไทเฮาเสด็จมาสามครา ทว่ากลับถูกเขาตวาดไล่ตะเพิดออกไปด้วยความคุ้มคลั่งทุกครา

คราที่สี่ ไทเฮามิได้เคาะประตูอีก ทว่าทรงผลักประตูเสด็จเข้าไปโดยตรง

ภายในตำหนักบรรทมมืดสนิท ผ้าม่านหน้าต่างถูกดึงปิดแน่นหนาจนลมมิอาจผ่านเข้าออกได้ แม้แต่ตะเกียงสักดวงก็มิได้จุด มู่หรงฉงนั่งคุดคู้อยู่บนบัลลังก์มังกร ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังจนตรอกอยู่ในกรงขัง เหลือทิ้งไว้เพียงความสิ้นหวังเต็มอก

“ฮ่องเต้ เจ้าคิดจะปล่อยให้ตนเองอดตายทั้งเป็นหรือไร” ไทเฮายืนประทับอยู่หน้าประตู สุรเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

มู่หรงฉงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่มองไปยังนางหามีโทสะแม้เพียงเสี้ยวไม่ เหลือเพียงความเงียบงันประดุจความตาย “เสด็จแม่ เราจบสิ้นแล้ว เซียวเหยี่ยนไม่ยอมให้ยืมเสบียงทหาร มู่หรงเจาก็เลี้ยงไพร่พลห้าหมื่นนายไว้ที่ชายแดนเหนือ เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วราชสำนักต่างกำลังรอดูเรื่องน่าขบขันของเรา การเป็นฮ่องเต้นี้ ยังมีความหมายอันใดอีกเล่า”