ตอนที่ 101 ชีวิตของทหารหาญห้าหมื่นนาย นางแบกรับไว้คนเดียว

ข่าวที่มู่หรงฉงตัดเสบียงทหารของชายแดนเหนือ ใช้เวลาเพียงสามวันก็เลื่องลือไปทั่วถนนหนทางในเมืองหลวง

ในโรงน้ำชาและโรงสุรา ราษฎรพากันวิพากษ์วิจารณ์ บ้างด่าฮ่องเต้ว่าคลุ้มคลั่ง ทำลายกำแพงยาวแห่งด่านชายแดนด้วยมือตนเอง บ้างถอนหายใจเฮือกใหญ่ กล่าวว่าชายแดนเหนือเกรงว่าจะแย่แล้ว ยิ่งกว่านั้นบางคนถือท่าทีไม่เกี่ยวข้องกับตน ยังซ้ำเติมด้วยความสะใจ อย่างไรเสียไฟสงครามก็ลุกไม่ถึงเมืองหลวง ไม่เกี่ยวกับพวกเขา

และในราชสำนัก คลื่นสะเทือนจากเรื่องนี้เพิ่งจะเริ่มปรากฏ

หลังจากมู่หรงฉงตัดเสบียง เขาก็รอดูเรื่องตลกทุกวัน หวังให้ทหารด่านชายแดนก่อกบฏ ไล่มู่หรงเหิงออกไป แต่ผ่านไปหนึ่งวัน สองวัน สามวัน ทางชายแดนเหนือกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีการจลาจล ไม่มีข่าววิกฤต แม้แต่ฎีกาขอความช่วยเหลือสักฉบับก็ไม่ส่งมา ราวกับน้ำนิ่งในสระ ไม่มีระลอกคลื่นแม้แต่น้อย

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” มู่หรงฉงตบบัลลังก์มังกรในราชสำนัก ตวาดด้วยความโกรธ “โจวสยงตายแล้วหรือไร ทหารใกล้จะอดตายแล้ว เหตุใดเขาจึงไม่ส่งฎีกาสักฉบับ!”

ขุนนางราชสำนักมองหน้ากัน ก้มหน้าลงไม่กล้าเปล่งเสียง ไม่มีผู้ใดกล้ารับคำนี้

พวกเขาไม่รู้สาเหตุ มู่หรงฉงยิ่งไม่รู้ แต่ในใจของมู่หรงเจากลับกระจ่างราวกับกระจกใส