ตอนที่ 100 สิ่งที่เขานำติดตัวไปหาได้มีเพียงราชโองการแต่งตั้งเป็นอ๋อง

วันที่สามหลังมู่หรงเหิงออกจากเมืองหลวง เมืองหลวงก็มีหิมะใหญ่ครั้งแรกนับแต่เข้าสู่ฤดูหนาว

หิมะตกหนักและเร็ว ชั่วข้ามคืนทั้งเมืองหลวงถูกห่อหุ้มด้วยสีขาวหนาชั้นหนึ่ง หลังคา ถนน กำแพงเมืองล้วนถูกหิมะปกคลุม ย่างเท้าลงไปมีเสียงกรอบแกรบ ฟังแล้วใจหนักอึ้ง

มู่หรงเจายืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองกิ่งก้านของต้นห้วยโบราณในเรือนที่ถูกหิมะกดจนโค้ง ความคิดพลันลอยกลับไปยังฤดูหนาวในตำหนักเย็น

ตอนนั้นตำหนักเย็นหนาวราวกับหลุมน้ำแข็ง มู่หรงเหิงมักแอบย่องมาหานาง ในอกซ่อนมันหวานย่างร้อนผ่าว เมื่อยัดใส่มือนางยังไม่ลืมโบกมือ “รีบกิน อย่าให้ใครเห็น”

นางถือมันหวานร้อนจนสะบัดมือไม่หยุด แต่ก็ไม่ยอมปล่อย เงยหน้าถาม “พี่ กินแล้วหรือ”

“กินแล้ว กินแล้ว” เขากลืนน้ำลาย สายตาหลบหลีก ตอนนั้นนางยังเด็กเกินไปและหิวเกินไป ไม่เคยคิดเลยว่าเขากำลังโกหก

“เหนียงเหนียง” เสียงเว่ยเจาดังมาจากด้านหลัง ค่อย ๆ ขัดจังหวะความทรงจำของนาง “จดหมายจากชายแดนเหนือมาแล้ว องค์ชายหกเขียน”

มู่หรงเจาได้สติ หันกลับรับจดหมาย ปลายนิ้วแกะกระดาษจดหมาย