ตอนที่ 98 ดาบของทหารหาญห้าหมื่นนาย ยกขึ้นเพื่อใคร

วันที่เบี้ยเลี้ยงทารถูกส่งมาถึง โจวสยงยืนอยู่ต่อหน้าทุ่งหิมะกว้างใหญ่ของชายแดนเหนือตลอดทั้งคืน ราชสำนักค้างเบี้ยเลี้ยงทหารมาสองเดือน แต่องค์ชายหกกลับควักกระเป๋าตัวเองช่วยเหลือด่านชายแดน—บุญคุณนี้ โจวสยงจดจำไว้แล้ว แต่จดจำอย่างเดียวไม่พอ เขาต้องไปเมืองหลวงด้วยตัวเอง แทนทหาร 50,000 นายเพื่อขอบคุณต่อหน้า และยิ่งต้องให้ฮ่องเต้ที่นั่งบนบัลลังก์มังกรรู้ว่า ทหารที่ด่านชายแดนไม่ใช่ลูกแกะให้ผู้ใดเชือดตามอำเภอใจ

ข่าวที่โจวสยงเข้าเมืองหลวง ฮั่วเจาเป็นผู้สืบรู้ก่อนใคร

“เหนียงเหนียง!” เขารีบพุ่งเข้าเรือนหนังสือ สีหน้าหนักอึ้งราวกับก้อนเหล็ก “แม่ทัพพิทักษ์ชายแดนเหนือโจวสยง พารองแม่ทัพสามคน เมื่อคืนแอบออกจากด่านชายแดน มุ่งตรงสู่เมืองหลวง!”

มู่หรงเจากำลังพลิกสมุดบัญชี ปลายนิ้วชะงัก นางเงยหน้าขึ้น “กี่คน?”

“สี่คน เดินทางเบา ๆ พร้อมผู้ติดตามไม่กี่คน ไม่ได้พาทหารแม้แต่คนเดียว และ—” ฮั่วเจาลดเสียงลง “พวกเขาอ้อมด่านเป่ยซั่วไป”

คิ้วของมู่หรงเจากระดิกเล็กน้อย จากนั้นนางก็ยิ้ม

หมากเดินของโจวสยงครั้งนี้ฉลาดนัก จากชายแดนเหนือถึงเมืองหลวง หากใช้ถนนหลวงเป่ยซั่ว ต้องผ่านสามด่าน คนของมู่หรงฉงสามารถสกัดได้ทุกเมื่อ แต่หากอ้อมเส้นทาง มู่หรงฉงจะหาพวกเขาได้ยาก

“เขาช่างคิดรอบคอบ” มู่หรงเจาปิดสมุดบัญชี “ให้เขามา ข้ากำลังอยากพบเขา”