ตอนที่ 96 พี่ เจ้าอยากขึ้นไปนั่งหรือไม่?

ข่าวที่ไทเฮาคุกเข่าต่อหน้าสาธารณชนในโถงไท่เหอ ใช้เวลาช่วงครึ่งวันก็แพร่ไปทั่วเมืองหลวง

ในโรงน้ำชาและโรงสุรา ราษฎรพากันรวมกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอึงมี่ บางคนกล่าวว่าไทเฮาทำชั่วมามาก นี่คือผลกรรมที่สมควรได้รับ บางคนก็คิดว่าฮองเฮาแห่งต้าหยินทำการเกินไป ไม่เหลือพระเกียรติให้ราชวงศ์ ผู้คนมากกว่านั้นถือจิตใจดูเรื่องสนุก อย่างไรเสียไม่ว่าราชวงศ์จะต่อสู้กันอย่างไร ก็ไม่กระทบชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา

แต่เรื่องนี้เมื่อตกถึงราชสำนัก คลื่นลมที่พัดขึ้นเพิ่งจะเริ่มต้น

หลังไทเฮาสารภาพด้วยปากตัวเอง มู่หรงฉงก็หลบไปทันที ไม่ได้ขึ้นราชสำนักตลอดสามวันเต็ม เขาไม่ได้แกล้งป่วย แต่ถูกขวัญเสียจนแทบแตกสลาย หมอหลวงตรวจชีพจรบอกว่าหวาดกลัวเกินเหตุและไฟตับอุดตัน จำเป็นต้องพักเงียบ ๆ เพื่อฟื้นฟูเท่านั้น

มู่หรงเจากลับไม่มีความอดทนรอให้เขาหายดี

วันที่สองหลังไทเฮาคุกเข่า นางก็เรียกมู่หรงเหิงเข้าห้องหนังสือ ปิดประตูสวนหลังมือ แล้วเปิดประเด็นตรง ๆ ว่า “พี่ชาย ถึงเวลาพูดเรื่องของเจ้าแล้ว”

มู่หรงเหิงทำหน้างุนงง “ข้าจะมีเรื่องอะไรกันได้หรือ”

มู่หรงเจาจ้องเขาเขม็ง พูดชัดถ้อยชัดคำทีละคำ “เรื่องการเป็นฮ่องเต้”

เมื่อคำนี้ออกมา สีหน้าของมู่หรงเหิงก็แดงก่ำในทันใด แล้วก็ซีดขาววูบ อ้าปาก พะอืดพะอมอยู่ครึ่งวันก็เค้นไม่ออกสักคำ