กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไทเฮายังคงกัดฟันไม่ยอมรับ มู่หรงฉงแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอด ติดต่อกันสามวัน ในวังมีปราณมรณะปกคลุม ไม่มีวี่แววความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม จวนของมู่หรงเจากลับคึกคักหน้าประตูราวกับตลาดนัด
เหล่าขุนนางราชสำนักผลัดกันมาส่งหนังสือขอเข้าพบทีละกลุ่มแล้วทีละกลุ่ม ปากก็ว่า “ขอคารวะฮองเฮาเหนียงเหนียง” แต่ที่จริงล้วนมาเพื่อหยั่งท่าที มู่หรงเจาไม่ปฏิเสธผู้ใด รับไว้ทั้งสิ้น แต่หากผู้ใดเอ่ยถามว่า “เรื่องของไทเฮาจะจัดการอย่างไร” นางก็เพียงยิ้ม ไม่ตอบสักครึ่งประโยค
“เหนียงเหนียง คนพวกนี้ไว้ใจไม่ได้” เว่ยเจาส่งแขกกลุ่มสุดท้ายกลับไปแล้ว เดินเข้ามาพร้อมขมวดคิ้ว “พวกเขาไม่ได้มาช่วยองค์ชายหก พวกเขามาดูเราเป็นตัวตลก”
“ข้ารู้” มู่หรงเจาพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วลูบคลำผ้าไหมผืนนั้น “แต่พวกเขามีประโยชน์”
“ประโยชน์อันใดหรือ”
“ส่งเสียง” มู่หรงเจาวางผ้าไหมลง ประกายเย็นวาบในดวงตา “ผู้ที่มาเข้าพบข้าวันนี้ พรุ่งนี้ในราชสำนักก็จะแพร่คำพูดออกไป ข้าอยากให้ทั่วเป่ยซั่วรู้ว่า ไทเฮาสังหารพระสนมจิ้งเฟย หลักฐานแน่นหนาดุจภูผา แต่นางก็ยังไม่ยอมรับ
เว่ยเจาสะท้านในใจ “เหนียงเหนียงคิดจะบีบบังคับราชสำนักหรือ”
“ไม่ใช่” มู่หรงเจาส่ายหน้า ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าต่าง “การบีบบังคับเป็นหนทางล่าง ถูกจับผิดได้ง่าย สิ่งที่ข้าต้องการคือ ให้ไทเฮาก้มหน้าด้วยตนเอง”
เว่ยเจาตะลึง “ไทเฮาจะก้มหน้าได้อย่างไร ตลอดชีวิตนางรักศักดิ์ศรีที่สุด”