ตอนที่ 93 ล่อศัตรูเข้ากับดัก มาหนึ่งสังหารหนึ่ง

คฤหาสน์นอกเมืองแห่งนั้นเป็นเพียงเรือนเล็กสามลาน กำแพงเตี้ยเตี้ย แม้แต่ซุ้มประตูที่ดูสมฐานะยังไม่มี ดูทรุดโทรมและง่ายต่อการลงมือ

สายลับที่ไทเฮาส่งไปสำรวจภูมิประเทศจนรู้แน่ชัดทุกซอกมุม กลับเข้าวังรายงานด่วน “ไทเฮา ในคฤหาสน์นอกเมืองมีเพียงองค์ชายหกกับบริวารไม่กี่คน รวมกันไม่ถึง 10 คน การป้องกันหละหลวมมาก ยามค่ำคืนยังไม่มีแม้แต่คนลาดตระเวน!”

ไทเฮาเอนกายบนตั่งนุ่ม ค่อย ๆ ปอกองุ่นอย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน “มู่หรงเหิงเอ๋ย มู่หรงเหิง ทะเลาะกับน้องสาวแท้ ๆ ถึงขั้นไม่เอาชีวิตแล้วหรือ”

มู่หรงฉงนั่งอยู่ข้าง ๆ กระวนกระวายจนหน้าแดงก่ำ “เสด็จแม่ ลงมือเถิด! ฉวยโอกาสที่มู่หรงเจายังไม่ทันตั้งตัว สังหารมู่หรงเหิงก่อน ชิงราชโองการสืบราชบัลลังก์มา ทุกอย่างก็สำเร็จสมบูรณ์!”

“รีบร้อนอะไรกัน” ไทเฮาโยนองุ่นเข้าปาก คายเมล็ดออกมาเมล็ดหนึ่ง แววตาหม่นมืด “ให้เปิ่นกงคิดอีกสักหน่อย”

“เสด็จแม่ โอกาสไม่อาจปล่อยให้หลุดมือ!” มู่หรงฉงกระวนกระวายจนกระทืบเท้า

ไทเฮากลับตาคมจ้องเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “เปิ่นกงบอกแล้ว ให้รออีกหน่อย!”

มู่หรงฉงรีบปิดปากทันที ไม่กล้าพูดมากอีก