ตอนที่ 92 แผนพิษไทเฮา บีบให้พี่น้องแตกคอ

ความอับอายครั้งนั้นที่โถงไท่เหอ ราวกับก้อนหินยักษ์กระแทกลงกลางใจมู่หรงฉง

ตลอดสามวันเต็ม เขาไม่ขึ้นราชสำนัก

ตำหนักบรรทมถูกเขาทำให้ยุ่งเหยิงไปหมด เครื่องเคลือบและเครื่องหยกถูกทุ่มจนแตกเป็นผง ขันทีและนางกำนัลที่มาส่งอาหารต่างวางไว้หน้าประตูเท่านั้น แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้เบา กลัวว่าคำใดคำหนึ่งจะก่อภัย ไทเฮาเสด็จมาเยี่ยมสองครั้ง ถูกเขาตะคอกใส่จนต้องออกไปทั้งหมด ไม่แม้แต่ให้เข้าประตู

ครั้งที่สาม ไทเฮาไม่เคาะประตู ผลักประตูเข้าไปโดยตรง

“ยังจะอาละวาดไม่พอหรือ?” นางยืนอยู่ในความเละเทะทั่วพื้น สีหน้าหม่นหมองจนแทบหยดน้ำออกมา

มู่หรงฉงทรุดนั่งในกองเศษกระเบื้อง ผมยุ่งเหยิง หางตาแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกตีจนพิการ ส่งเสียงคำรามว่า “เสด็จแม่! เราแย่แล้ว! ขุนนางทั้งราชสำนักต่างมองเป็นเรื่องตลก มู่หรงเจานังสารเลวนั้นพาทหารม้าเหล็กแห่งแคว้นอินมาอวดอำนาจในเมือง เราผู้เป็นฮ่องเต้กลับเป็นเหมือนตัวตลก!”

ไทเฮารีบก้าวเข้าไป คว้าแขนเขาไว้แน่น ดึงตัวขึ้นจากพื้น พลางกล่าวเสียงเย็นว่า “ฮ่องเต้เป่ยซั่วไม่ใช่ขอทานข้างถนน! กลับไปนั่งลงให้เปิ่นกง!”