ตอนที่ 91 คับขันเส้นยาแดงผ่าแปด ใครกล้าแตะต้องนาง

ข่าวคราวเรื่องราชโองการสืบราชบัลลังก์ประดุจเพลิงลามทุ่ง ภายในเวลาเพียงสามวันก็แผ่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองหลวง

บรรดาขุนนางราชสำนักที่แต่เดิมคอยดูท่าที ลังเลถอยร่น และตัดสินใจไม่เด็ดขาด บัดนี้กลับพากันส่งเทียบเชิญมายังจวนของมู่หรงเจาไม่ขาดสายดั่งโคมไฟม้าวิ่ง แม้กระทั่งคนไม่กี่คนที่เคยลอบส่งข่าวลับในครานั้น ก็ยังหน้าด้านส่งคนมามอบของกำนัลล้ำค่า หวังเพียงจะร้องขอความสงบปลอดภัย

มู่หรงเจาไม่ปฏิเสธผู้ใด รับไว้ทั้งหมดตามรายการ กระทั่งวาจาเกินเลยสักคำก็คร้านจะเอ่ย

เว่ยเจามองดูใบรายการของกำนัลที่กองพะเนินเป็นภูเขาบนโต๊ะ คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม “เหนียงเหนียง คนพวกนี้ล้วนเหยียบเรือสองแคม เชื่อถือไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พวกเราต้องคอยระวังป้องกันเอาไว้เจ้าค่ะ”

“ข้ารู้” มู่หรงเจาเอนพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วลูบคลำกล่องเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยสนิมนั้น ก้นบึ้งแววตาซ่อนประกายการวางแผน “ทว่าพวกเขายังมีประโยชน์ ข้าต้องการให้มู่หรงฉงรู้สึกว่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักล้วนโอนเอียงมาทางข้าแล้ว เพื่อบีบให้เขาเผยพิรุธออกมา”

เว่ยเจาดวงตาเป็นประกาย “เหนียงเหนียงกำลังบีบให้เขาจนตรอกจนต้องกระโดดกำแพงหรือเจ้าคะ”

“ถูกต้อง” มู่หรงเจาวางกล่องเหล็กลงบนโต๊ะ “เมื่อคนถูกบีบจนถึงทางตัน ไม่คุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต ก็ย่อมเป็นสุนัขบ้าที่ไล่กัดไม่เลือก มู่หรงฉงในยามนี้ก็คือสุนัขบ้าตัวนั้นที่ถูกต้อนจนมุม เวลาที่มันจะแว้งกัด ย่อมเผยพิรุธออกมาได้ง่ายที่สุด”