เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ข่าวมู่หรงเหิงถูกลอบสังหารและได้รับบาดเจ็บ แพร่ไปทั่วเมืองหลวงภายในคืนเดียว
มิใช่เพราะมู่หรงเจาจงใจแพร่ข่าว แต่เมื่อคืนการต่อสู้ในจวนดังอึกทึกเกินไป สายลับกว่ายี่สิบคนโดยรอบเห็นได้ชัดเจน เรื่องใหญ่เช่นนี้ย่อมปิดไม่มิด
เช้าวันรุ่งขึ้น ก็มีผู้มาเยือนถึงจวน
คนแรกที่มาคือรองเสนาบดีกรมทหารโจวเหวินหย่วน สวมชุดขาวเรียบ เข้าจวนอย่างเงียบ ๆ ทางประตูหลัง
“เหนียงเหนียง” โจวเหวินหย่วนพอเข้าประตูก็คำนับ น้ำเสียงเปี่ยมห่วงใย “ข้าได้ยินว่าองค์ชายหกถูกลอบสังหาร จึงตั้งใจมาเยี่ยม ไม่ทราบว่าท่านอ๋องบาดเจ็บเพียงใด?”
“ยังไม่เป็นอันตรายใหญ่หลวง ต้องรบกวนท่านโจวซื่อหลางเป็นห่วงแล้ว” มู่หรงเจานั่งอยู่ ณ ตำแหน่งเจ้าตระกูล ปลายนิ้วเคาะถ้วยชาเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย
โจวเหวินหย่วนลังเลครู่หนึ่ง ลดเสียงลงก้าวเข้ามา “เหนียงเหนียง ข้ามีคำหนึ่ง ไม่ทราบควรกล่าวหรือไม่”
“พูดมาเถิด ไม่เป็นไร”
“เรื่องเมื่อคืน ในราชสำนักแพร่กันอึงมานานแล้ว ทุกคนต่างซุบซิบกันเป็นการส่วนตัว เรื่องนี้... เกรงว่าจะเป็นความประสงค์ของจักรพรรดิองค์ใหม่” โจวเหวินหย่วนกัดฟันกล่าว หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมา
มู่หรงเจาวางถ้วยชา เงยตามองเขา สายตาเรียบเบา “เช่นนั้นท่านโจวซื่อหลาง เจ้ามองเรื่องนี้อย่างไร?”