ตอนที่ 88 จิตสังหารในคืนมืด รับดาบแทนนาง

เมื่อรับมู่หรงเหิงกลับมายังจวน สิ่งแรกที่มู่หรงเจากระทำคือจัดระเบียบการป้องกันใหม่ มิกล้าผ่อนปรนแม้ครึ่งส่วน

เว่ยเจานำคนตรวจค้นทั้งภายในและภายนอกถึงสามรอบ กำแพงเรือน ประตูหน้าต่าง ทุกช่องโหว่ที่คนจะเล็ดลอดได้ ล้วนถูกสำรวจจนกระจ่างชัด ฮั่วเจายิ่งวางหน่วยสอดแนมลับสามชั้นรอบจวน แน่นหนาจนลมมิอาจลอดผ่าน ไม่ต้องเอ่ยถึงคน แม้แต่นกบินลงมา ก็มิอาจพ้นสายตาพวกเขา

“เหนียงเหนียง” เว่ยเจาก้าวเร็วกลับมารายงาน สีหน้าหนักอึ้ง “รอบจวนมีสายสอดแนมเพิ่มขึ้นมาก ล้วนเป็นคนของจักรพรรดิองค์ใหม่และไทเฮา จับตาอย่างแน่นหนา”

มู่หรงเจากำลังรินชาให้มู่หรงเหิง ปลายนิ้วหยุดชะงักเล็กน้อย แล้วเงยหน้าถามว่า “มีเท่าใด?”

“อย่างน้อยยี่สิบคน แบ่งเฝ้าสี่ทิศ มิขยับแม้ครึ่งก้าว”

นางผลักถ้วยชาไปตรงหน้ามู่หรงเหิง น้ำเสียงราบเรียบ “ปล่อยให้พวกมันจับตาอยู่เช่นนั้นเถิด มีข้าอยู่ พวกมันมิกล้ากระทำการโดยพลการ”

มู่หรงเหิงรับชา สีหน้ายังคงซีดขาว ตั้งแต่ก้าวออกจากโถงไท่เหอจนถึงบัดนี้ เขามิเอ่ยสักคำ เพียงกำถ้วยชาและจิบทีละคำ รอบกายเต็มไปด้วยความหม่นหมองกดอัด

มู่หรงเจามองเห็นเข้าตา ใจก็เกิดความขมขื่น

นางเข้าใจ พี่ชายมิได้หวาดกลัว หากอัดอั้นมานานเกินไปปี ถูกดึงออกจากหุบเหวแห่งความสิ้นหวังโดยฉับพลัน ชั่วขณะยังตั้งสติมิได้

“พี่” นางนั่งลงตรงข้าม เอ่ยเบา ๆ “มีสิ่งใดในใจก็จงพูดออกมา อย่าอัดอั้นจนทรมาน”