ตอนที่ 84 พี่ ครั้งนี้เปลี่ยนให้ข้ามาปกป้องเจ้าบ้าง

หลังจากค่ำคืนแห่งการซุ่มโจมตีผ่านพ้น ขบวนเดินทางก็ราบรื่นตลอดเส้นทาง มิได้พบเจอด่านตรวจเป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย

เว่ยเจาดึงบังเหียนม้า หันกลับไปกวาดตามองขบวนที่ไร้สิ่งผิดปกติเบื้องหลัง เอ่ยเสียงแผ่ว “พวกเขาคงจะกลัวแล้วขอรับ”

ปลายนิ้วของมู่หรงเจาลูบไล้สายบังเหียน สายตาจับจ้องโครงร่างกำแพงเมืองเบื้องหน้าที่ค่อย ๆ ปรากฏชัด น้ำเสียงราบเรียบดุจสายน้ำ “มิใช่กลัว แต่เปลี่ยนไปใช้แผนชั่วแล้วต่างหาก”

นางชะงักไปเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบเฉียบคม “การซุ่มโจมตีซึ่งหน้าพังไม่เป็นท่า เขาไม่มีทางยอมรามือแน่ แผนการถัดจากนี้ มีแต่จะยิ่งชั่วช้า ยิ่งอำมหิต”

ลูกกระเดือกของเว่ยเจาขยับขึ้นลง มิได้เอ่ยคำใดอีก เพียงแต่กำด้ามดาบแน่นขึ้นกว่าเดิม

เดินทางต่ออีกสองวัน ขบวนเลี้ยวผ่านช่องเขา ภาพทั้งหมดของเมืองซั่วตูแห่งเป่ยซั่วพลันประจักษ์แก่สายตา กำแพงเมืองสีเทาอมเขียวเสียดแทงสู่เวหา ท่ามกลางแสงตะวันเปล่งประกายเย็นเยียบชวนขนลุก บนหอรบเหนือบานประตู ธวัชโบกสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม คูเมืองระลอกคลื่นเป็นประกาย สะท้อนเงาร่างทหารลาดตระเวนบนกำแพงเมืองแน่นขนัด ชวนให้จิตใจผู้มองหนักอึ้ง

มู่หรงเจาดึงบังเหียนม้า มองดูประตูเมืองที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาบานนั้น ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย