ตอนที่ 85 ลูกไม่แค้นท่าน แต่ก็ไม่มีทางให้อภัย

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่หรงเจาเปลี่ยนเข้าฉลองพระองค์ราชสำนักฮองเฮาแห่งต้าหยินชุดนั้น

พื้นสีดำเข้ม ปักหงส์ด้วยเส้นทอง พู่ระย้า 12 สายห้อยลงมาจากไหล่ ไข่มุกตะวันออกทุกเม็ดเปล่งประกายจนสะท้อนเงาคนได้ มงกุฎหงส์บนศีรษะไม่ถือว่าฉูดฉาดนัก แต่ทับทิมเม็ดขนาดไข่นกพิราบตรงกลางกลับส่องสว่างจนแสบตาในแสงอรุณ

ซู่เยวี่ยไม่อยู่ เว่ยเจาก้มตัวจัดชายกระโปรงด้านหลังให้นาง

“เหนียงเหนียง” เขาถอยหลังครึ่งก้าว สายตามองไปทั่วร่างนาง เอ่ยตรง ๆ อย่างหาได้ยาก “งดงาม”

มู่หรงเจาหันหน้ากระจกทองแดง จัดชายเสื้อให้เข้าที่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ไป”

วันนี้ที่นางเข้าวัง สวมเครื่องแบบฮองเฮาแห่งต้าหยิน กระทำพิธีแบบฮองเฮาแห่งต้าหยิน คือภรรยาเอกของบุตรสวรรค์แห่งต้าหยิน คือสตรีสูงสุดใต้หล้า

พระราชวังหนาวเย็นกว่าที่นางคิด

หลังจากจักรพรรดิหย่งอันประชวรหนัก องค์รัชทายาทมู่หรงฉงใช้นามว่า “ถวายการดูแลยามประชวร” เปลี่ยนคนวังส่วนใหญ่ให้เป็นคนของตน ขันทีและนางกำนัลที่พบตามระเบียง เมื่อเห็นขบวนของนาง ต่างก็ก้มหน้าเดินเร็ว หรือไม่ก็หลบอยู่หลังเสาระเบียงแอบมอง ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาคำนับแม้แต่คนเดียว

มู่หรงเจาไม่ใส่ใจเลย สิ่งที่นางต้องการไม่เคยใช่พิธีการจอมปลอมของคนเหล่านี้ แต่เป็นคำพูดเพียงคำเดียวจากชายบนพระแท่นบรรทมมังกร

นอกโถงเสวียนซื่อ ขันทีเสียงแหลมคนหนึ่งก้าวเข้ามาขวาง