ตอนที่ 82 ส่งออกทางประตูด้านข้าง ตีกลับทางประตูใหญ่

ห้าวันต่อมา ขบวนเดินทางก็ก้าวเข้าสู่เขตแดนเป่ยซั่ว จากจิ้นหยางถึงเป่ยซั่ว รวมเวลาเดินทางทั้งสิ้นเกือบสิบวัน

ทันทีที่กีบม้าเหยียบย่ำลงบนผืนแผ่นดินนี้ มู่หรงเจาพลันรั้งบังเหียนม้าหยุดลง

นางนั่งอยู่บนหลังม้า ทอดสายตามองทิวเขาและท้องทุ่งที่ทอดยาวเบื้องหน้า ชั่วขณะหนึ่งบังเกิดความเลื่อนลอยในใจ

อากาศของที่นี่ไม่เหมือนกับต้าหยิน เจือด้วยกลิ่นคาวของไอดิน กลิ่นหอมของต้นหญ้า ทั้งยังมีกลิ่นมูลวัวจาง ๆ ไม่นับว่ารื่นจมูก ทว่ากลับคุ้นเคยเสียจนสลักลึกเข้าไปถึงกระดูก

วัยสิบแปดปีการแต่งงานแทนเพื่อสมรสเชื่อมสัมพันธ์ เดินทางไกลสู่ต้าหยิน เดิมทีเป็นเพียงหมากในกระดานที่ถูกทอดทิ้ง ทว่ากลับยืนหยัดฟันฝ่าจนกลายเป็นฮองเฮาผู้ได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวในวังหลังแห่งต้าหยิน

บัดนี้นางอายุยี่สิบสองปี นางกลับมาแล้ว

มิใช่ในสถานะธิดาตำหนักเย็นที่ถูกทอดทิ้ง มิใช่ในสถานะหมากในกระดานสมรสเชื่อมสัมพันธ์อันต่ำต้อย หากแต่เป็นในสถานะฮองเฮาแห่งต้าหยิน โดยมีองครักษ์ชั้นยอด 20 นายคอยเปิดทาง เบื้องหลังคือความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวของบุตรสวรรค์แห่งจิ้นเมืองหยาง พกพาบารมีอันหนักแน่นพอที่จะสั่นสะเทือนราชสำนักเป่ยซั่ว บุกหวนกลับมาอย่างผ่าเผยองอาจ