ตอนที่ 81 เราอยู่ที่จิ้นหยาง รอเจ้ากลับมา

ยามเช้าตรู่ จิ้นเมืองหยางถูกห่อหุ้มด้วยหมอกบาง ลมเย็นเยียบพัดพาความหนาวยามเช้าอันจาง ๆ

ในตำหนักฉางเล่อ มู่หรงเจายืนอยู่หน้ากระจก ซู่เยวี่ยมือสั่นเทาขณะผูกสายคาดเอวเส้นสุดท้ายให้นาง เบ้าตาแดงก่ำ น้ำเสียงสะอื้น “เหนียงเหนียง ท่านไม่พาข้ารับใช้ไปด้วยจริง ๆ หรือเจ้าค่ะ”

มู่หรงเจาหันกายกลับมา ยื่นมือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของนางเบา ๆ ปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แม่สาวน้อยโง่เอ๋ย หนทางไกลนัก เจ้ายังเมารถอีก อยู่ในวังอันอันสบายใจรอข้ากลับมาเถิด”

“แต่ข้ารับใช้เป็นห่วงท่านเหลือเกิน…ข้ารับใช้ติดตามท่านมาตั้งแต่วันที่ท่านแต่งเข้าต้าหยิน ไม่เคยพรากจากท่านเลย” ซู่เยวี่ยสะอื้น น้ำตายิ่งไหลพราก

“ไปเพียงไม่กี่เดือน” มู่หรงเจากำมือของนางแน่น น้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจัดธุระเสร็จแล้วจะรีบกลับมาทันที”

ซู่เยวี่ยยังอยากร้องเตือนอีก แต่เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นดังมาจากนอกประตูเสียแล้ว

มู่หรงเจาเงยหน้าขึ้น เห็นเงาของเซียวเหยี่ยนยืนอยู่ที่ประตูในกระจกทองแดง