เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สามวันให้หลัง เซียวเหยี่ยนเรียกประชุมลับเหล่าขุนนางคนสนิท เพื่อหารือเรื่องจดหมายจากเป่ยซั่วในห้องทรงพระอักษร
ภายในโถงถกเถียงกันจนไม่อาจประนีประนอม บ้างตบโต๊ะกล่าวว่าควรปฏิเสธไปตรง ๆ บ้างขมวดคิ้วเกลี้ยกล่อมให้เพิกเฉยเสีย ทั้งยังมีรัฐมนตรีเฒ่าขอบตาแดงก่ำถวายฎีกาเสี่ยงตาย กล่าวว่าร้อยล้านประการก็ไม่อาจปล่อยฮองเฮาออกจากเมืองหลวงได้ นี่เห็นชัดว่าเป่ยซั่วได้วางกับดักเอาไว้
เซียวเหยี่ยนไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว รับฟังข้อพิพาทของทุกคนจนจบอย่างเงียบงัน นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ พลันช้อนสายตาขึ้นเอ่ยปาก น้ำเสียงหนักแน่นไม่อาจกังขา “เราตัดสินใจแล้ว จะให้ฮองเฮากลับเยี่ยมบ้านเดิมที่เป่ยซั่ว”
สิ้นเสียงประโยคเดียว ทั่วทั้งโถงพลันระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาในชั่วพริบตา
“ฝ่าบาท! ร้อยล้านประการก็ไม่อาจทำได้พ่ะย่ะค่ะ!”