ตอนที่ 71 หนึ่งหมื่นสองพันต้าน เพียงพอให้คนหนึ่งหมื่นคนกินหนึ่งปี

บ่ายวันถัดมา รถม้าผ้าชิงคันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอกประตูด้านข้างของตำหนักเย็น

เซียวเหิงยืนอยู่หน้ารถด้วยตนเอง เขามองประตูบานเล็กที่ปิดสนิท ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย

ประตูเปิดออกดัง “เอี๊ยด” ขันทีสองคนพยุงเงาร่างที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงคนหนึ่งเดินออกมา

นั่นคือบุตรสาวของเขา

นางสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ แววตาว่างเปล่า ริมฝีปากพร่ำบ่นอะไรกันซ้ำ ๆ ในอ้อมอกกอดตุ๊กตาผ้าขาด ๆ ตัวหนึ่งไว้แน่น ราวกับกำลังกอดสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกหล้า

เซียวเหิงก้าวเร็ว ๆ ไปข้างหน้า รับตัวนางมาจากมือของขันที แล้วร้องเรียกเบา ๆ คำหนึ่ง “อวี่โหรว”

พระสนมชูผินมองเขาอย่างเหม่อลอย มองอยู่นานแสนนาน จู่ ๆ ก็ฉีกยิ้มออกมา ยิ้มราวกับเด็กเล็ก ๆ “ท่านพ่อ... ท่านมารับข้าแล้วหรือ”

ขอบตาของเซียวเหิงร้อนผ่าว โอบกอดนางไว้ในอ้อมอกแน่น น้ำตาคนชราไหลนองหน้า “ใช่แล้ว ท่านพ่อมารับเจ้าแล้ว ท่านพ่อจะพาเจ้ากลับบ้าน”

เขาประคองนาง ก้าวเดินไปยังรถม้าทีละก้าว ๆ พระสนมชูผินเดินช้าอย่างยิ่ง นางหันกลับไปมองประตูบานนั้นเป็นระยะ แววตามีประกายความเลื่อนลอยวูบผ่าน ทว่าไม่นานก็ถูกฟ้าบุพกาลกลืนกินแทนที่อีกครา

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากไป ลับหายไป ณ สุดทางเดินในพระราชวัง