ตอนที่ 62 พี่สาว ในที่สุดท่านก็ชนะแล้ว

ราชโองการพระราชทานความตาย มาถึงตรงเวลาพลบค่ำวันนั้น

หลี่ฝูเฉวียนถือราชโองการสีเหลืองสดด้วยตนเอง นำกองทัพองครักษ์หลวงกลุ่มหนึ่ง เคลื่อนขบวนโอ่อ่าเข้าไปในตำหนักข้างที่กักตัวหวังหมิ่น

หวังหมิ่นคุกเข่าอยู่กับพื้น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ไม่เหลือความสง่างามแห่งฮูหยินหรงกั๋วแม้เพียงเสี้ยว นางเงยตามองผ้าแพรขาวสามฉื่อในมือหลี่ฝูเฉวียน ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างโหดเหี้ยม เสียงหัวเราะแหลมคมเสียดแทง จนองครักษ์ที่อยู่ ณ ที่นั้นอดรู้สึกหนาวสะท้านกระดูกสันหลังไม่ได้

“พระราชทานความตาย…” นางพึมพำซ้ำ “เปิ่นกง…จะตายแล้วหรือ”

หลี่ฝูเฉวียนคลี่ราชโองการด้วยใบหน้าเรียบเฉย อ่านจนจบทีละคำ แล้วจึงเงยหน้า “ฮูหยินหรงกั๋ว เชิญออกเดินทางเถิด”

หวังหมิ่นแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่ไหวติง ไหล่ทั้งสองสั่นเทาไม่หยุด

เนิ่นนาน นางเงยหน้าขึ้นโดยพลัน เสียงแหบพร่า “เปิ่นกงจะขอพบไทเฮา!”

หลี่ฝูเฉวียนส่ายหน้าเบา ๆ “ไทเฮาไม่พบ”

“เปิ่นกงจะขอพบเซียวเหิง!”