ตอนที่ 61 ฮูหยินหรงกั๋ว เจ้ารู้ความผิดหรือไม่

ข่าวคราวไทเฮา “ประชวรหนักขั้นวิกฤต” ปั่นป่วนพระราชวังทั่วทั้งบนล่างจนโกลาหลอยู่เต็ม ๆ ถึงสามวัน

สามวันให้หลัง พระอาการประชวรของไทเฮา “ทรงตัว” การว่าราชการยามเช้าจึงกลับมาดำเนินตามกำหนดเดิม

ส่วนจื่อเยวียนนั้น ถูกขังอยู่ในตำหนักข้างอันเปล่าเปลี่ยวมาสามวันสามคืนแล้ว

ในช่วงเวลาสามวันนี้ ไม่มีผู้ใดพูดจากับนาง ไม่มีผู้ใดบอกเล่าเรื่องราวภายนอกแก่นางแม้แต่น้อย นางทำได้เพียงขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เคี่ยวกรำผ่านวันเวลาไปท่ามกลางความหวาดกลัวและเคว้งคว้าง นางกลัวการออกไปเป็นพยาน กลัวการเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก กลัวว่าพูดผิดเพียงครึ่งคำจะตกต่ำชั่วกัป ทว่านางยิ่งกลัว จุดจบหลังขัดคำสั่งหวังหมิ่นมากกว่า

เช้าตรู่วันที่สี่ ในที่สุดประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

ยังคงเป็นขันทีส่งสารผู้นั้น ปั้นหน้าเย็นชาตวาดว่า “ลุกขึ้น ตามข้ามา!”

จื่อเยวียนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ลุกขึ้นยืนอย่างด้านชา เดินตามขันทีเข้าไปใต้ท้องฟ้าอันมืดมัวสลัวราง หลังเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมา นางก็มาหยุดอยู่ภายนอกโถงใหญ่อันโอ่อ่าตระหง่านแห่งหนึ่ง นั่นคือโถงไท่เหอ

เขตหวงห้ามแห่งการว่าราชการยามเช้า

สองขานางอ่อนเปลี้ย แทบจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง

“ยืนให้ดี!” ขันทีถลึงตาใส่พร้อมเอ็ดเสียงเฉียบ “ประเดี๋ยวเรียกเจ้าเข้าโถง ควรพูดสิ่งใด จำได้ขึ้นใจแล้วหรือไม่”