ตอนที่ 63 ชาตินี้ของข้าผู้นี้ คุ้มค่าแล้ว

วันที่สามหลังหวังหมิ่นถูกลงโทษตามกฎหมาย ไทเฮาทรงเรียกมู่หรงเจาเข้าเฝ้า

ผู้ที่มาแจ้งข่าวคือแม่นมหลิว นางยืนอยู่ในโถงหลักของตำหนักฉางเล่อ ก้มศีรษะหลบสายตา น้ำเสียงต่ำกว่าปกติมาก “ฮองเฮาเหนียงเหนียง ไทเฮาทรงให้ท่านไปพบสักหน่อยเจ้าค่ะ”

มู่หรงเจาวางตำราในมือลง เงยหน้าขึ้นมอง — ดวงตาของแม่นมหลิวแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ชัดเจนว่านางฝืนกลั้นน้ำตาไว้ สีหน้าซ่อนความโศกเศร้าที่ไม่อาจปกปิดได้

“พระวรกายไทเฮา...ยังดีอยู่หรือไม่” นางเอ่ยถามแผ่วเบา

แม่นมหลิวส่ายศีรษะ ไม่ตอบคำ

หัวใจของมู่หรงเจาจมลงในทันใด นางลุกขึ้นจัดชายเสื้อ แล้วตามแม่นมหลิวไปยังตำหนักฉือหนิงอย่างช้า ๆ

ตำหนักฉือหนิงเงียบจนน่าหวาดกลัว

คนวังที่เคยรับใช้ไปมาทั้งหมดล่าถอยออกไป เหลือเพียงแม่นมอาวุโสสนิทไม่กี่คนเฝ้าอยู่นอกโถง ทุกคนตาแดงก่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

บรรยากาศกดดันจนผู้คนหายใจไม่ออก

มู่หรงเจาผลักประตูเข้าไป ในพริบตาเดียวก็เห็นไทเฮาบนตั่ง