เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในรุ่งเช้าวันที่จื่อเยวียนถูกพาเข้าพระราชวังอย่างลับ ๆ ข่าวประดุจอสนีบาตฟาดสายหนึ่งพลันระเบิดขึ้นจากตำหนักฉือหนิง ไทเฮาทรงพระประชวรขั้นวิกฤต
เสียงร่ำไห้แทบขาดใจของแม่นมหลิวดังทะลุกำแพงวังหลายชั้น ทำให้ทั่วทั้งวังหลังตกใจจนโกลาหลวุ่นวายไปหมด “รีบไปทูลเชิญฝ่าบาท! ไทเฮาเหนียงเหนียงทรงทนไม่ไหวแล้ว!”
พระสนมฝ่ายในต่างรีบร้อนรุดมา เกี้ยวของพระสนมเต๋อเฟยพุ่งมาถึงหน้าประตูวังเป็นลำดับแรก จากนั้นพระสนมเสียนเฟยและเหล่าสนมตำแหน่งล่างต่างทยอยตามกันมา คุกเข่าดำมืดเต็มลานกว้าง เสียงร่ำไห้สะเทือนเลื่อนลั่น แต่ละคนร่ำไห้ทุ่มเทยิ่งกว่าบิดามารดาแท้ ๆ ของตนตายเสียอีก
ทว่าบานประตูใหญ่ของพระตำหนักบรรทมแห่งตำหนักฉือหนิงกลับปิดสนิทไม่เปิดออกโดยตลอด
แม่นมหลิวขอบตาแดงก่ำเฝ้าอยู่หน้าประตู ปาดน้ำตาพลางขวางผู้คนไว้ “หมอหลวงกำชับไว้ ไทเฮาน้ำมันตะเกียงใกล้มอดดับ ไม่อาจรบกวนได้แม้แต่น้อย ผู้ใดก็เข้าไปไม่ได้ทั้งนั้น!”
ทุกคนสบตากันไปมา ทำได้เพียงคุกเข่าอยู่ด้านนอกประตูและแผดเสียงร้องไห้ลม ๆ แล้ง ๆ ต่อไป