ตอนที่ 53 เครื่องหอมนี้ ใครเป็นคนส่งมา

ยามข่าวคราวที่ไทเฮา “อาการดีขึ้นอย่างกะทันหัน” ถูกส่งเข้ามายังห้องทรงพระอักษร เซียวเหยี่ยนกำลังถือพู่กันชาดตรวจฎีกาอยู่พอดี

หลี่ฝูเฉวียนค้อมกายรายงานจบ กลั้นลมหายใจยืนก้มหน้านิ่ง เขาเห็นชัดเจนว่าพระหัตถ์ที่กุมพู่กันของฝ่าบาทชะงักไปชั่วขณะอย่างยากจะสังเกต

“ฝ่าบาท” หลี่ฝูเฉวียนหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

เซียวเหยี่ยนช้อนสายตาขึ้น แววตาสงบนิ่งทว่าแฝงการพินิจพิเคราะห์ที่ลึกจนมิเห็นก้นบึ้ง “เจ้าว่า อาการประชวรของไทเฮานี้ มาอย่างกะทันหัน ไปอย่างมีเงื่อนงำ ใช่หรือไม่”

หลี่ฝูเฉวียนใจกระตุกวูบ รีบก้มศีรษะลงทันที “กระหม่อมไม่รู้หลักการแพทย์ มิกล้าตัดสินสุ่มสี่สุ่มห้าพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเหยี่ยนมิติดใจถามต่อ เขาวางพู่กันลงแล้วลุกเดินไปเบื้องหน้าหน้าต่าง แสงวสันต์นอกหน้าต่างกำลังงดงาม ประกายสีทองสาดส่องไปทั่ว ทว่ากลับมิอาจส่องเข้าไปในเมฆหมอกความแคลงใจอันหนักอึ้งระหว่างคิ้วของเขาได้เลย

ไทเฮาทรงนอนซมอยู่บนแท่นบรรทมร่วมหนึ่งเดือน แม้แต่หัวหน้าสำนักแพทย์หลวงยังส่ายหน้าอยู่หลายครา เอ่ยตามตรงว่า “ปล่อยให้เป็นไปตามชะตาสวรรค์”

ไฉนเพียงชั่วข้ามคืน เมฆหมอกพลันสลาย หายประชวรเป็นปลิดทิ้งเล่า