ตอนที่ 52 เด็กดี ข้าผู้นี้จดจำความดีของเจ้าไว้แล้ว

วันถัดมาหลังจากหวังหมิ่นถูกส่งตัวออกจากวัง ตำหนักฉือหนิงก็มีข่าวแพร่ออกมาอย่างกะทันหัน—ไทเฮาทรงฟื้นแล้ว พระอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

แม่นมหลิวพาคนวังตระเวนไปตามตำหนักต่าง ๆ ด้วยตนเอง ใบหน้าประดับด้วยความปีติยินดีอย่างพอเหมาะพอเจาะ เอ่ยป่าวประกาศเสียงใส “วันนี้ไทเฮาเหนียงเหนียงทรงมีจิตวิญญาณแจ่มใสยิ่งนัก หมอหลวงตรวจชีพจรแล้วกล่าวว่า ช่วงเวลาที่วิกฤตอันตรายที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้วเจ้าค่ะ!”

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป วังหลังก็สั่นสะเทือน

พระสนมเต๋อเฟยถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี พระสนมเสียนเฟยสวดอมิตพุทธซ้ำ ๆ กระทั่งเหล่าพระสนมขั้นต่ำที่ยามปกติห่างเหินกับตำหนักฉือหนิง ก็พากันตระเตรียมของกำนัลล้ำค่า รีบเร่งไปแสดงความจงรักภักดี

มีเพียงตำหนักฉางเล่อเท่านั้นที่ยังคงเงียบสงบดังเดิม

มู่หรงเจาฟังรายงานของแม่นมหลิวจบ ก็เพียงพยักหน้าเรียบเฉย เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไทเฮาทรงมีบุญบารมีล้นพ้น ย่อมเป็นคนดีที่สวรรค์คุ้มครอง” มิได้มีวาจาอื่นใดอีก

หลังจากแม่นมหลิวจากไป ซู่เยวี่ยทนไม่ไหวจริง ๆ จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เหนียงเหนียง ไทเฮาทรงหายดีกะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ นี่มันช่างประจวบเหมาะเกินไปแล้ว!”

มู่หรงเจาชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง มิได้อธิบายความอันใด