ตอนที่ 50 ระหว่างเจ้ากับนาง มีเรื่องปิดบังเราอยู่หรือไม่

ข่าวคราวเรื่องหวังหมิ่นลักลอบสนทนาลับกับหวังฉงยามดึก พอรุ่งเช้าของวันถัดมาก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะทรงพระอักษรของเซียวเหยี่ยนแล้ว

ภายในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศกดดันจนน่าหวาดกลัว เซียวเหยี่ยนประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ปลายนิ้วบีบรายงานลับแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สีหน้ามืดครึ้มประหนึ่งท้องฟ้าที่พายุฝนกำลังจะถาโถมลงมา

หลี่ฝูเฉวียนยืนก้มศีรษะอยู่ด้านข้าง แม้แต่ลมหายใจยังต้องผ่อนให้แผ่วเบา ด้วยเกรงเหลือเกินว่าจะไปแตะถูกโทสะเข้า

“หวังฉง……” เซียวเหยี่ยนเอ่ยชื่อนี้ออกมาอย่างช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไอเย็นเยียบสุดคณานับ “ขุนนางอาวุโสสามรัชสมัย เราให้เกียรติที่เขาเปี่ยมคุณธรรมบารมีสูง ไว้ไมตรีให้สามส่วนในทุกเรื่อง ยามนี้กลับดีนัก ถึงขั้นไปพัวพันอยู่ฝ่ายเดียวกับหวังหมิ่นเสียได้”

หลี่ฝูเฉวียนจำต้องกัดฟันเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ฝ่าบาท บางทีท่านหวังอาจจะเพียงแค่……”

“เพียงแค่อะไร” เซียวเหยี่ยนเงยพระพักตร์ สายตาดั่งคมมีด

ลำคอของหลี่ฝูเฉวียนพลันตีบตัน คำพูดที่เหลือกลืนกลับลงท้องไปจนสิ้น

เซียวเหยี่ยนตบรายงานลับลงบนโต๊ะอย่างแรง ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าต่าง นอกหน้าต่างแสงแดดสดใส ประกายสีทองสาดส่องทั่วลานเรือน ทว่าภายในใจของเขานั้น กลับมีเมฆหมอกทะมึนปกคลุม