กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ข่าวดีเรื่องฮั่วเจาได้รับแต่งตั้งระดับขุนนางแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง นอกวังเปี่ยมไปด้วยความยินดีปรีดา ทว่าภายในตำหนักฉือหนิงกลับยังคงจมดิ่งสงบนิ่งดั่งสระน้ำเย็น
ไทเฮายังคง “ล้มป่วยนอนบนเตียง” ทรงเอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่ม สีพระพักตร์ซีดเผือดดั่งกระดาษ ทว่าแววตาคู่นั้นที่ซ่อนอยู่ใต้ขนตากลับสว่างวาบจนน่าตื่นตะลึง มิมีไอความเจ็บป่วยให้เห็นแม้แต่น้อย
แม่นมหลิวย่องคุกเข่าลงข้างตั่งอย่างแผ่วเบา กดเสียงต่ำกราบทูล “ไทเฮา ทางด้านป้าโจว... รับสารภาพหมดแล้วเจ้าค่ะ”
ไทเฮาค่อย ๆ ลืมพระเนตร สายพระเนตรสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “รับสารภาพอะไรกัน”
“นางโยนความผิดทั้งหมดไปให้พระสนมชูผิน ยืนกรานคำเดียวว่าเป็นพระสนมชูผินที่บีบบังคับให้นางส่งเครื่องหอม ตัวนางไม่รู้อันใดด้วยทั้งสิ้น ยืนกรานไม่ยอมดึงผู้อื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเลยเจ้าค่ะ”
ไทเฮาทรงพระสรวลออกมาแผ่วเบาคำหนึ่ง เสียงหัวเราะนั้นแห้งแล้งและเสียดแทงกระดูก ฟังเสียจนแม่นมหลิวหลังเย็นวาบ
“ไม่รู้อย่างนั้นหรือ” พระองค์ตรัสทีละคำ ความเย็นเยียบซึมลึกถึงกระดูก “เรื่องที่ลูกชายนางทำงานอยู่ในคฤหาสน์นอกเมืองของหวังหมิ่น นางก็ไม่รู้ด้วยหรือไร”
แม่นมหลิวก้มศีรษะลง ไม่กล้าต่อบทสนทนา