ตอนที่ 47 สามพันเจ็ดร้อยหมู่ เพียงพอให้คนหนึ่งหมื่นคนกินหนึ่งปี

วันที่สามหลังจากฮั่วเจาเดินทางกลับสู่เมืองหลวง รายงานศึกจากชายแดนก็ถูกส่งมาถึงเบื้องพระพักตร์อีกครา

ครานี้มิใช่สารด่วนแปดร้อยลี้ที่ประทับครั่งประทับตรา หากแต่เป็นเพียงรายงานศึกธรรมดาทั่วไป ทว่ามือของหลี่ฝูเฉวียนที่ประคองฎีการายงานอยู่นั้น กลับสั่นเทาอย่างรุนแรง

เซียวเหยี่ยนรับมาเปิดออก เพียงกวาดสายตามองแวบเดียว ม่านตาก็หดเกร็งลงฉับพลัน

เขาหาได้เอ่ยสิ่งใดไม่ เพียงโยนฎีการายงานให้เสนาบดีกรมคลังที่อยู่ข้างกายโดยตรง “อ่าน”

ปลายนิ้วของเสนาบดีกรมคลังสั่นสะท้านขณะรับไว้ เขาขยับคอกระแอมไอ เสียงนั้นพลันระเบิดก้องในห้องทรงพระอักษรที่เงียบสงัดราวกับไร้สิ่งมีชีวิต

“กระหม่อมฮั่วเจาขอถวายรายงาน การจัดสรรที่นาและบุกเบิกพื้นที่ดำเนินมาครบสามเดือน บัดนี้การเก็บเกี่ยวสารทสิ้นสุดลงแล้ว ได้รับเสบียงธัญญาหารจริงจำนวน 12,000 ต้าน เพียงพอให้กองทัพชายแดนรวมถึงครอบครัวใช้บริโภคได้ถึงหนึ่งปี นอกจากนี้ ยังมีผู้ลี้ภัยสวามิภักดิ์เพิ่มขึ้นมาอีกกว่า 2,000 หลังคาเรือน ทั้งหมดยินยอมพร้อมใจให้ลงทะเบียนทหาร ขอปกป้องพิทักษ์ชายแดนชั่วกาลนาน จิตใจราษฎรชายแดนล้วนสวามิภักดิ์ต่อฝ่าบาทสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แปดคำสุดท้ายนั้น เขาเปล่งเสียงอ่านอย่างเน้นหนักเป็นพิเศษ