ตอนที่ 46 กระหม่อมอยู่ชายแดน ทุกวันหวังจะได้ขอบคุณคนผู้หนึ่งต่อหน้า

วันที่ห้าหลังจากรายงานชัยชนะถูกส่งมา ข่าวเรื่องฮั่วเจาได้รับพระราชโองการให้กลับเมืองหลวงเพื่อรายงานราชการ ก็แพร่สะพัดไปทั่วฝ่ายใน

คืนก่อนหน้านั้น มู่หรงเจาเพิ่งจะขมวดคิ้วมองรายงานลับที่เว่ยเจาส่งมา ป้าโจวถูกคุมขังแล้ว ทางฝั่งหวังหมิ่นกลับเงียบสงบอย่างประหลาด เห็นได้ชัดว่าเป็นความเงียบงันก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน

ซู่เยวี่ยเลิกม่านเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น แววตาสดใสเป็นประกาย “เหนียงเหนียง! ท่านทรงลองเดาสิเพคะว่าผู้ใดกำลังจะกลับเมืองหลวงมาแล้ว”

มู่หรงเจาไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย “ฮั่วเจา”

ซู่เยวี่ยชะงักไปในทันใด “ท่านทรงทราบได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

“ชายแดนสร้างความชอบใหญ่หลวง ฝ่าบาทย่อมต้องเรียกตัวเขากลับเมืองหลวงเพื่อพระราชทานรางวัล เป็นเรื่องสมเหตุผลอยู่แล้ว” มู่หรงเจาวางรายงานลับลง มองนางด้วยความขบขัน “เจ้าตื่นเต้นเช่นนี้ทำอะไรกัน”

“นั่นเป็นพี่ชายของพระสนมฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงนะเจ้าคะ!” ซู่เยวี่ยทำท่าทางดีอกดีใจ “สองเดือนบุกเบิกที่รกร้างได้สามพันเจ็ดร้อยหมู่ เป็นวีรชนผู้ยิ่งใหญ่เชียว! เหนียงเหนียง ท่านว่าเขาจะมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ หนวดเคราเต็มใบหน้าหรือไม่เจ้าคะ”

มู่หรงเจาถูกนางทำให้หัวเราะเบา ๆ “ข้าเองก็ไม่เคยพบ จะไปรู้ได้อย่างไร”