ตอนที่ 44 ชีวิตนี้ของข้าผู้นี้ เดิมทีก็มีชีวิตอยู่แทนท่านแม่ของเจ้า

ข่าวคราวเรื่องไทเฮา “ประชวรหนักขั้นวิกฤต” ทันทีที่แพร่สะพัดออกไป ทิศทางลมในวังหลังก็พลันเปลี่ยนผันในพริบตา

ตำหนักฉือหนิงที่เคยเงียบเหงาในวันวาน บัดนี้ผู้คนหลั่งไหลมาจนแทบจะเหยียบธรณีประตูพัง พระสนมเต๋อเฟย พระสนมเสียนเฟย ไปจนกระทั่งเหล่านายน้อยขั้นต่ำศักดิ์ต่างพากันแห่แหนมา ร่ำไห้จนน้ำตานองหน้าราวบุปผาต้องหยาดฝน ด้วยเกรงว่าจะต้องมัวหมองด้วยชื่อเสียงว่า “อกตัญญู”

ทว่าไทเฮามิยอมพบหน้าผู้ใดทั้งสิ้น

แม่นมหลิวยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูโถง สีหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “จิตวิญญาณของไทเฮาย่ำแย่นัก หมอหลวงกำชับหนักหนาว่าต้องพักผ่อนอย่างสงบ น้ำพระทัยของเหนียงเหนียงทุกท่าน ข้ารับใช้เฒ่าจะกราบทูลแทนพวกท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ทุกคนจึงทำได้เพียงละห้อยทิ้งเครื่องบำรุงไว้ ก้าวเดินไปเหลียวหลังมองไปสามคราแล้วจากไป

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าตำหนักได้ทุกวัน นั่นคือพระสนมชูผิน

วันนี้ พระสนมชูผินยังคงยกชามยาเดินเข้ามาในตำหนักฉือหนิงตามปกติ

ภายในตำหนักกลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นจนสำลัก ไทเฮาทอดกายนิ่งอยู่บนตั่งนุ่ม สีหน้าหม่นหมองซีดเผือด ลมหายใจแผ่วเบาราวเส้นไหม คล้ายดั่งตะเกียงเก่าคร่ำที่น้ำมันกำลังจะเหือดแห้ง