ตอนที่ 43 นางคิดว่าตนเองกำลังตกปลา แต่กลับไม่รู้ว่าตนต่างหากที่เป็นปลาตัวนั้น

สามวันให้หลัง ในที่สุดเว่ยเจาจึงได้นำข่าวคราวกลับมา

มู่หรงเจานั่งอยู่ริมหน้าต่าง พลางเหม่อมองสำนวนคดีตระกูลเสิ่นอย่างใจลอย ซู่เยวี่ยเดินย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยเสียงเบา “เหนียงเหนียง เว่ยเจาเกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ให้เขาเข้ามา”

เว่ยเจามีท่าทีเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ขากางเกงยังเปรอะเปื้อนคราบโคลน เห็นได้ชัดว่ารอนแรมติดต่อกันมาหลายวัน เขาคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น กดเสียงให้ต่ำยิ่ง “เหนียงเหนียง สืบพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงเจาวางคัมภีร์แพรในมือลง ช้อนสายตาขึ้น “ว่ามา”

“หวังหมิ่นเป็นบุตรสาวคนเดียวของหวังหมิงอี้ รองเสนาบดีกรมพิธีการ ตกคัดเลือกนางในตอนอายุสิบเจ็ดปี พอข้ามปีก็แต่งเข้าตระกูลเซียว เป็นภรรยาคนใหม่ของเซียวเหิงพี่ชายของไทเฮา” เว่ยเจาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แต่ที่นางตกคัดเลือกในปีนั้น มิใช่เพราะรูปโฉมความสามารถไม่ผ่านเกณฑ์ ทว่ากลับเป็นเพราะเสียกิริยาต่อหน้าพระพักตร์ ถึงขั้นอาเจียนออกมาตรงนั้น”

มู่หรงเจาเลิกคิ้วขึ้น “เพราะเหตุใด”