ตอนที่ 42 อดีตจักรพรรดิเผาสำนวนคดีทั้งหมด เหลือทิ้งไว้เพียงสิ่งนี้สิ่งเดียว

ยามที่มู่หรงเจาเดินออกมาจากตำหนักฉือหนิง ราตรีก็ดึกสงัดแล้ว

หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เกาะกุมปลายผมและหัวไหล่ เยียบเย็นเสียดแทงลึกถึงกระดูก นางกางร่มก้าวเดินกลับตำหนักฉางเล่อไปทีละก้าว ๆ หิมะที่ทับถมใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดอู้อี้ ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ซู่เยวี่ยเดินตามหลังมา นึกอยากเอ่ยปากสืบถามอยู่หลายครา ทว่าล้วนถูกแผ่นหลังที่เหยียดตรงเกร็งแน่นของนางสะกดกลั้นกลับไป

เมื่อเข้ามาในตำหนักบรรทม มู่หรงเจาปลดเสื้อคลุมที่เปื้อนหิมะออก แล้วนั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ สมุดที่บันทึกเบาะแสไว้เต็มเล่มบนโต๊ะเปิดกว้างอยู่ รอยหมึกสองสามบรรทัดล่าสุดยังไม่ทันแห้ง

หวังหมิ่น——บุตรสาวรองเสนาบดีกรมพิธีการ——เคยเป็นสหายสนิทในวัยสาวกับไทเฮาและท่านแม่——ตามล่าสังหารท่านแม่ยี่สิบปีเพราะความริษยา——บัดนี้คิดปองร้ายไทเฮา

นางจ้องมองตัวอักษรไม่กี่บรรทัดนี้ นิ่งงันอยู่นานมิได้ขยับเขยื้อน

หวังหมิ่น คือคนผู้นี้เองที่ทำร้ายท่านแม่ของนางจนถึงแก่ความตาย