ตอนที่ 41 คุยค่ำคืนที่ตำหนักฉือหนิง ความแค้นเก่าแก่ยี่สิบปี

ราตรีแห่งตำหนักฉือหนิงเงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว แม้แต่เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างก็คล้ายถูกแช่แข็ง ช่างเหมือนสุสานอันเงียบงันอย่างแท้จริง

ไทเฮาเอนพิงอยู่บนตั่งนุ่ม สีหน้าซีดเผือดประหนึ่งกระดาษเซวียนจื่อที่ถูกขยำจนยับย่น มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่สว่างวาบจนน่าตกใจ มิใช่ความสว่างลวงตาของการฟื้นคืนชั่วคราวก่อนสิ้นลม หากแต่เป็นความแจ่มชัดที่สั่งสมเรื่องราวในใจมา ยี่สิบปี จนในที่สุดก็ถึงเวลาเปิดเผยออกจนหมดสิ้น

มู่หรงเจานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างตั่ง บนใบหน้าไม่มีระลอกคลื่นความรู้สึกแม้แต่น้อย มีเพียงจดหมายฉบับนั้นที่นางกำแน่นไว้ในฝ่ามือ

ช่วงเวลา สิบปี ในตำหนักเย็น นางได้เรียนรู้เนิ่นนานแล้วว่าจะไม่เผยความอ่อนแอแม้เพียงเสี้ยวต่อหน้าผู้ใด

“มอบจดหมายให้ข้าผู้นี้” สุรเสียงของไทเฮาแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับแฝงพลังอำนาจที่มิอาจปฏิเสธ

มู่หรงเจาประคองส่งให้ด้วยสองมือ ไทเฮาหยิบกระดาษจดหมาย อาศัยแสงเปลวเทียนที่สั่นไหวกวาดสายตาอ่านทีละตัวอักษร ครั้นสายตาไปหยุดอยู่ที่ประโยค “ผู้ทำลายตระกูลเสิ่น คือตระกูลเซียวแห่งต้าหยิน” พระนางก็พลันหัวเราะเสียงต่ำออกมา

เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและแหบพร่า ประหนึ่งกระดาษทรายหยาบกำลังขัดสีความเงียบงันในโถง ได้ยินแล้วชวนให้ผู้คนหนังศีรษะชาหนึบ