ตอนที่ 40 จดหมายสั่งเสียของท่านแม่ นางอ่านตลอดทั้งคืน

ราตรีดึกสงัดเงียบงัน แสงเทียนภายในตำหนักฉางเล่อไหวระริก

มู่หรงเจานั่งอยู่หน้าโต๊ะ เบื้องหน้ากางสมุดที่บันทึกเบาะแสไว้เต็มเล่ม เรื่องลับที่เว่ยเจาสืบพบ คำตรัสที่ไทเฮากล่าวในค่ำคืนนี้ ล้วนถูกนางจรดพู่กันจดบันทึกไว้ทีละเรื่อง

ในที่สุด นางยกพู่กันขึ้น เติมข้อความลงท้ายกระดาษหนึ่งบรรทัดว่า “ไทเฮาตรัสว่า เรื่องบางเรื่อง มิได้เป็นเช่นที่เจ้าคิด อย่าได้เคียดแค้นผิดคน”

นางจ้องมองตัวอักษรบรรทัดนี้ นิ่งเงียบเนิ่นนาน

ซู่เยวี่ยเดินย่องเข้ามาเปลี่ยนน้ำชาลวกใหม่อย่างเบามือเบาเท้า แล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ภายในโถงเหลือเพียงเสียงเปรี๊ยะของเปลวเทียนดังขึ้นเป็นครั้งคราว

มู่หรงเจาวางพู่กันลง เดินไปหน้าหน้าต่างแล้วผลักเปิดออก ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพัดปะทะใบหน้า นางทอดมองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดไร้ขอบเขต น้ำเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงตนเองที่ได้ยิน

“ท่านแม่ ลูกควรเชื่ออะไรกันแน่”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ

มีเพียงหิมะที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง