ตอนที่ 39 อย่าแค้นผิดคน ไทเฮาประชวรหนัก

วันที่ยี่สิบแปดเดือนอ้าย ไทเฮาประชวรหนักขั้นวิกฤต หิมะโปรยปรายลงมาอีกครา

มู่หรงเจายืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่าง ทอดสายตามองหิมะที่ปลิวว่อนเต็มฟากฟ้า แผ่นศิลาในลานเรือนถูกปกคลุมด้วยสีขาวชั้นหนึ่ง ดอกล่าเหมยที่ซู่เยวี่ยปลูกไว้ต้องละอองหิมะ สีเหลืองอ่อนแลดูสดใสพิสุทธิ์ แต่นางกลับไร้ซึ่งอารมณ์ชื่นชมแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของตำหนักฉือหนิงเขม็ง

ไทเฮาทรงล้มป่วย เต็มกลืนสิบสี่วันแล้ว

สิบสี่วันนี้ พระสนมชูผินเฝ้าข้างแท่นบรรทมถวายการดูแลยามประชวรมิได้เว้นแต่ละวัน ชื่อเสียงด้านความกตัญญูเลื่องลือไปทั่วทั้งวังหลัง ทว่าไทเฮากลับฟื้นบ้างหมดสติบ้าง พระอาการขึ้น ๆ ลง ๆ ทางราชสำนักฝ่ายหน้าเล่าลือกันแทบบ้าคลั่งนานแล้วว่า ไทเฮาคงมิอาจทานทนผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้

มีเพียงมู่หรงเจาที่กระจ่างแจ้งในความจริง

เป็นเพราะเครื่องหอมนั่น

เครื่องหอมพิษที่หักล้างขัดแย้งกับสมุนไพรบำรุงอุ่น และทำให้ผู้คนซูบผอมร่วงโรยลงทุกเมื่อเชื่อวัน

ท่านแม่ของนางในกาลก่อน ก็สิ้นใจลงเยี่ยงนี้นี่เอง

นิ้วมือใต้แขนเสื้อกำแน่นอย่างรุนแรงจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด

ทว่าไทเฮาจะสิ้นพระชนม์จริง ๆ หรือ