ตอนที่ 38 พระสนมชูผินพ้นโทษกักบริเวณ ประโยคเดียวทำให้นางสันหลังวาบ

วันที่เจ็ดที่ไทเฮาล้มประชวร พระสนมชูผินก็พ้นการกักบริเวณ ในที่สุดนางก็ได้ก้าวเท้าออกจากตำหนักข้างเสียที

ข่าวคราวเพิ่งส่งมาถึงตำหนักฉางเล่อในยามเฉิน มู่หรงเจาเพิ่งเสวยพระกระยาหารเช้า ซู่เยวี่ยเลิกม่านเดินเข้ามา สีหน้ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก ยืนอึกอักอยู่ด้านข้าง

“มีเรื่องใดก็ว่ามา” มู่หรงเจาวางตะเกียบลง

ซู่เยวี่ยกดเสียงต่ำพลางเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “คนจากตำหนักฉือหนิงมาแจ้งว่า พระสนมชูผินคัดพระสูตรสวดขอพรให้ไทเฮาทั้งวันทั้งคืนตลอดหลายวันมานี้ ความกตัญญูซาบซึ้งถึงฝ่าบาท จึงทรงยกเลิกการกักบริเวณแล้ว ให้นางไปถวายการดูแลยามประชวรอยู่เบื้องพระพักตร์ไทเฮาแล้วเจ้าค่ะ!”

ปลายนิ้วของมู่หรงเจาชะงักไปเล็กน้อย หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปาก สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย “ข้ารู้แล้ว”

“เหนียงเหนียง! ไฉนท่านถึงไม่ทรงร้อนพระทัยเลยเล่าเจ้าคะ!” ซู่เยวี่ยร้อนใจแทบจะกระโดดตัวลอย “พระสนมชูผินออกไปได้เช่นนี้ย่อมต้องเสนอหน้าไปข้างพระแท่นของไทเฮาเป็นแน่ หากนางเล่นตุกติกขึ้นมาอีก...”

“จะเล่นตุกติกอะไรกันได้” มู่หรงเจาช้อนสายตาขึ้นมองนาง

ซู่เยวี่ยสำลักคำพูดไปชั่วครู่ พึมพำเสียงแผ่วว่า “หากวางยาพิษคิดร้ายขึ้นมาเล่าเจ้าคะ...”

มู่หรงเจาไม่ได้เอ่ยตอบ ลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง

ด้านนอกมีหิมะโปรยปรายลงมาอีกครา เดือนอ้ายยังมิทันผ่านพ้น ดอกล่าเหมยในลานเรือนกำลังเบ่งบานสะพรั่ง กลีบดอกสีเหลืองอ่อนถูกเคลือบด้วยชั้นหิมะบาง ๆ แลดูงามพิสุทธิ์ ทว่ากลับหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก