ตอนที่ 37 ข้าผู้นี้รู้แก่ใจ หยุดสมุนไพรไปแล้ว

ไทเฮาทรงประชวรอีกแล้ว

ข่าวคราวแพร่สะพัดไปทั่วทุกตำหนักตั้งแต่เช้าตรู่ เล่าลือกันว่าเมื่อคืนนี้จู่ ๆ ก็ทรงจับไข้หนาวสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง กลางดึกต้องเรียกหมอหลวงติดต่อกันถึงสามสี่ระลอก วุ่นวายโกลาหลจนกระทั่งฟ้าสางจึงค่อยพอคุมอาการไว้ได้

มู่หรงเจาที่กำลังเสวยพระกระยาหารเช้า พอได้ยินเช่นนั้นก็ค่อย ๆ วางตะเกียบลง ทอดพระเนตรไปยังขันทีน้อยผู้มาส่งข่าว “อาการของไทเฮาเป็นอย่างไรบ้าง”

ขันทีน้อยก้มศีรษะลงต่ำยิ่งนัก น้ำเสียงสั่นสะท้าน “ทูลฮองเฮาเหนียงเหนียง บรรดาหมอหลวงกล่าวว่า... ไม่สู้ดีนักพ่ะย่ะค่ะ”

พอขันทีจากไป ซู่เยวี่ยก็รีบขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำถามอย่างร้อนรน “เหนียงเหนียง เหตุใดจู่ ๆ ไทเฮาถึงทรงประชวรหนักเพียงนี้เพคะ แปลกประหลาดยิ่งนัก!”

มู่หรงเจามิได้ตอบคำ ได้แต่มองดูท้องฟ้ามืดครึ้มที่อยู่นอกหน้าต่าง ข่าวสารที่เว่ยเจาส่งกลับมาเมื่อไม่กี่คืนก่อนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งการส่งมอบสิ่งของลับ ๆ ที่ประตูหลังสำนักแพทย์หลวง ทั้งกำยานห่อนั้นที่พระสนมชูผินนำมาถวายโดยไร้ที่มาที่ไป แล้วยังมีใบหน้าของป้าโจวที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดนั่นอีก

ไทเฮาทรงทราบชัดเจนว่าป้าโจวมีพิรุธ ทว่ากลับยังทรง “ประชวร”

ทรงทนไม่ไหวจริง ๆ หรือว่า... ทรงแกล้งเล่นละครกันแน่

นางลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเรียบ ๆ “เตรียมรถ ไปตำหนักฉือหนิง”

เมื่อไปถึงตำหนักฉือหนิง ด้านนอกประตูวังก็มีเกี้ยวของเหล่าพระสนมจอดอยู่เต็มแล้ว พระสนมเต๋อเฟยกับพระสนมเสียนเฟยล้วนมาถึงกันหมด